Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου, 2012. Καμένο το κέντρο της Αθήνας για άλλη μια φορά, περπατούν οι περαστικοί κατηφείς, οι υπάλληλοι του δήμου μαζεύουν κομμάτια και θρύψαλα, σπασμένα μάρμαρα, πέτρες και άλλο πολεμικό υλικό. Τα αδέσποτα σκυλιά περιφέρονται εδώ κι εκεί και αναρωτιούνται τι έπαθαν πάλι τα αφεντικά οι άνθρωποι, κάθε τόσο αυτή η ιστορία, αηδία καταντήσαμε πια. Πίσω από τις βιτρίνες που έμειναν σώες κάποιοι γνώριμοι τύποι στην τηλεόραση ωρύονται κατά το ειωθός.
Έχει πέσει το σκοτάδι, κάνει ψύχρα.
Στην οδό Σταδίου τρόλεϊ και αυτοκίνητα ανηφορίζουν προς την πλατεία Συντάγματος κι οι επιβάτες κοιτάζουν με περιέργεια από τα παράθυρα τους πολίτες που είναι συγκεντρωμένοι στο πεζοδρόμιο και κρατούν κεριά στα χέρια. Τι είναι πάλι τούτοι, αναρωτιούνται, όμως το φανάρι ανοίγει και τα αυτοκίνητα ξεχύνονται προς τα εμπρός, οι πολίτες με τα κεριά μένουν πίσω.
Στέκονται αυτοί εκεί, απέναντι από τον κινηματογράφο "Αττικόν" που η πρόσοψή του είναι αποκαΐδια, και διαμαρτύρονται βουβά. Διαμαρτύρονται για την καταστροφή των ιστορικών κτηρίων της πρωτεύουσας, για τους βανδαλισμούς, για την αγριότητα των καιρών, για την κοινωνική βία που έχει διαβρώσει τον τόπο.
Στέκονται αυτοί εκεί, απέναντι από τον κινηματογράφο "Αττικόν" που η πρόσοψή του είναι αποκαΐδια, και διαμαρτύρονται βουβά. Διαμαρτύρονται για την καταστροφή των ιστορικών κτηρίων της πρωτεύουσας, για τους βανδαλισμούς, για την αγριότητα των καιρών, για την κοινωνική βία που έχει διαβρώσει τον τόπο.
