«Σκότωσε τη γυναίκα του και αυτοκτόνησε»

Η ιστορία επαναλαμβάνεται αδιάκοπα λες και έχουμε εδώ ένα και μοναδικό πατρόν. Οι διαφορές σε κάθε περίπτωση  είναι ασήμαντες λεπτομέρειες, όπως το επάγγελμα του δράστη, η κοινωνική του θέση, ο τόπος και ο χρόνος που συνέβη η τραγωδία. Η ουσία παραμένει η ίδια πάντα: σκότωσε τη γυναίκα του και αυτοκτόνησε.

Έβαλα από περιέργεια αυτή τη φράση στο γκουγκλ και μέτρησα αμέσως-αμέσως δέκα τέσσερις παρόμοιες πρόσφατες ιστορίες:

"Η πτώση της Ρώμης"

Σκοτείνιασε ο ορίζοντας

Και οι λαοί χορεύουν

Πυκνώνουν τα σύννεφα

Και οι λαοί τραγουδούν

Η άκρη του μέλλοντος

Έγινε ορατή

Και οι λαοί γιορτάζουν

Ακούγονται οι πρώτοι βρυχηθμοί

Του Θηρίου

Και οι λαοί

χαιρετίζουν τον Καίσαρα

Η αρένα ετοιμάζεται

Και οι λαοί επευφημούν

Η πτώση θα πραγματοποιηθεί

Όπως το λένε οι γραφές

Μέσα σε ιερή μέθη

Και μανία.

«Σκοτεινή συγκατοίκηση», της Φροσούλας Κολοσιάτου: ο κόσμος σε συντρίμμια.

«Μετακομίσαμε

Στην πιο ψηλή κορφή του βουνού

Κάτω η θάλασσα αγριεμένη».

Τη «Σκοτεινή συγκατοίκηση», την τελευταία ποιητική συλλογή της Φροσούλας Κολοσιάτου,  θα είναι λάθος να τη διαβάσει κανείς μόνο μια φορά. 

Αν με την πρώτη ανάγνωση η εντύπωση που αποκομίζει ο αναγνώστης είναι η μελαγχολία για ένα κόσμο που δείχνει να έχει καταρρεύσει, με τη δεύτερη και την τρίτη ανάγνωση βυθίζεται  σε έναν εφιάλτη: η «Σκοτεινή συγκατοίκηση»  είναι ένας κόσμος που έχει αποσυντεθεί και έχει χάσει πια τα λογικά του.

"Μια μόνο μέρα είναι τώρα η ζωή μου..."

Μια μόνο μέρα είναι τώρα η ζωή μου

που ανακυκλώνεται

κι αναβοσβήνει

με εναλλαγές φωτός και σκοταδιού

πίσω μου απλώνεται

μια απροσδιόριστη απεραντοσύνη

γεμάτη μέρες

κι άλλες μέρες

όπου κινούνται πρόσωπα θολά

κρέμονται ομιλίες σπασμένες

ήχοι

μυρωδιές

και χρώματα

κυρίως αισθήματα κυριαρχούν εκεί

και αισθήσεις δυνατές

μια ζάλη

ο πυρετός του αίματος

η ανάγκη για ζωή

και γεγονότα

πράξεις

βλέμματα

αγγίγματα

και η ακατάσχετη μανία

για νέες συγκινήσεις

ό,τι σπουδαίο έζησα

είναι σε κείνες τις ημέρες

που τώρα

σαν πατικωμένα φύλλα

σαπίζουν

στου μυαλού μου τον ιστό

τώρα

μες τη μεγάλη μέρα μου

μοιάζω με φύλακα

που ακοίμητος φρουρεί

τις αναμνήσεις του

εκείνα όλα

που ήταν κάποτε ζωή

και τώρα          

κουρελόπανα της μνήμης

σαθρές εικόνες

ενός χρόνου παρελθόντος

και διάτρητου.