"Παρέα τρομαχτική..."

Η Νύχτα

παρέα με τη Στύγα

με την Ύδρα

με τον Χάροντα

και με τον Κέρβερο

μακριά

στα βάθη

του Ηλιακού Συστήματος

γύρω από τον Πλούτωνα

μέσα στο σκότος και στο έρεβος

εν αρμονία περιφέρονται

κυκλοτερώς

ο Κέρβερος βαριά ανασαίνει

και η Ύδρα ξετυλίγει

τα πλοκάμια της

κοιτάζει η Στύγα

με τα μάτια πυρωμένα

κι ο Χάροντας στη Νύχτα

νεύει συνθηματικά

παρέα τρομαχτική

με αβυσσαλέες σκέψεις

και ανεξιχνίαστες προθέσεις

μέσα στο σκότος

και στο έρεβος

στριφογυρίζουν

και συνοδεύουν αγαστά

τον Πλούτωνα

κι Αυτός

ως βασιλέας των βασιλέων

χτυπά βαριά το σκήπτρο του

κι αφήνει βόγκους βουερούς

παρέα τρομαχτική

μα πόσο μονιασμένη

αγαπημένη πόσο

με άγνωστες βουλές

με επιθυμίες ανεξήγητες.

Ανεκπλήρωτες ευχές

Μια και είθισται να είμαστε όλοι αισιόδοξοι την παραμονή του νέου έτους και την Πρωτοχρονιά –ενώ τις υπόλοιπες μέρες είμαστε μες τη γκρίνια και την κακοκεφιά-  κάθισα και σκέφτηκα τι ωραία πράγματα θα ήθελα να μου φέρει το αίσιον και ευτυχές νέον έτος 2015.

"Ηδονές..."

Δεν είναι ότι δεν ενέδωσα στις ηδονές

κάθε άλλο

χάρηκα πολλά

μα περισσότερα στερήθηκα

αλλά όχι διότι δεν ενέδωσα

αντιθέτως

ενέδιδα συνέχεια

τρέχοντας πίσω από τις ηδονές

σαν εθισμένη

κι όμως πολλά στερήθηκα

μου ξέφυγαν κυρίως οι εύκολες χαρές

οι αυτονόητες

μόνο σε κάτι ηδονές πηχτές

βουτήχτηκα

γέμισα πίσσα.

Θρίλερ ολίγων λεπτών (διήγημα)

Γυρίζοντας κάποτε από μια ημερήσια εκδρομή στην Αίγινα ανακάλυψα μέσα στο σακ βουαγιάζ μου ένα μπιλιέτο που έγραφε: Τρύφων Παπαράκης (λέμε τώρα...), ιατρός, τηλέφωνο τάδε.

Νέα ήμουν, φίλο δεν είχα εκείνη την εποχή, το μπιλιετάκι έδειχνε χαριτωμένο. Πώς είχε γλιστρήσει  μέσα στο σακ βουαγιάζ; Πολύ απλά: κάποιος στο πλοίο της επιστροφής είχε θαμπωθεί από την ομορφιά μου και μου έριξε το μπιλιετάκι με τρόπο, την ώρα που εγώ είχα αλλού το νου μου.