Απόσπασμα από το υπό έκδοση μυθιστόρημά μου "Το Σύστημα"

 

Η Έλεν ταχτοποίησε την κουβέρτα στα πόδια της μητέρας της και κάθισε απέναντί της. Προσπάθησε να βρει κάποιο θέμα να συζητήσουν, αλλά το μυαλό της ήταν άδειο.

 

 -Σου έφερα λίγο  κέικ. Θέλεις να δοκιμάσεις;

 

-Αργότερα, είπε αυτή κι έγειρε  στα μαξιλάρια της.

 

Έβγαλε τα γυαλιά της και σκούπισε τα μάτια της που είχαν μια τάση τελευταία να δακρύζουν χωρίς λόγο.

 

-Είναι καλά οι εγγονοί  μου;

 

-Πολύ καλά. Αλλά ξέρεις τώρα…νέα παιδιά. Έχουν άλλες προτεραιότητες.

 

-Άλλες προτεραιότητες...ασφαλώς. Ελπίζω μόνο να μην παίρνουν ναρκωτικά.  ,

 

-Τα παιδιά μου δεν θα έπαιρναν ποτέ ναρκωτικά, μητέρα. Το ξέρεις.

 

- Έτσι όπως τα νοθεύουν σήμερα, μπορεί κανείς και να πεθάνει.

 

Η Έλεν προτίμησε να μείνει σιωπηλή. Με τη μητέρα της δεν μπορούσε να συνεννοηθεί, αυτό το είχε πάρει απόφαση εδώ και χρόνια.  Η Έθελ Τερέλ ήταν σκληρό καρύδι  από τα νιάτα της και αυτή η ιδιότητά της  δεν είχε αλλάξει με τα χρόνια.

 

-Στην εποχή μου,  όποιος είχε αυτή την κακή συνήθεια, δεν πέθαινε στους δρόμους. Ούτε λήστευε για να εξασφαλίσει τη δόση του, συνέχισε η Έθελ Τερέλ.

 

-Τα παιδιά μου δεν παίρνουν ναρκωτικά, μητέρα.

 

Η Έθελ κοίταξε την κόρη της επίμονα, όπως συνήθιζε, όταν ήθελε να της εκμαιεύσει κάποια εξομολόγηση.

 

-Και τι σκαρώνει αυτό τον καιρό ο διάσημος γαμπρός μου;

 

-Ο Ιγνάτιος είναι στο σπίτι. Ετοιμάζει το αυριανό του άρθρο.

 

-Αλήθεια; Και με τι θέμα αυτή τη φορά;

 

-Ποιο άλλο;  Το φλέγον θέμα των ημερών: Τα ανδρικά πορνεία.

 

Η Έθελ Τερέλ μισόκλεισε τα μάτια κι έμεινε  σιωπηλή. Ασφαλώς κάτι πάλι σκεφτόταν  εις βάρος του γαμπρού της, σκέφτηκε η Έλεν. Ή εις βάρος της δημοκρατίας. Ωστόσο δεν θύμωνε πια μαζί της. Εξάλλου  η μητέρα της ήταν μια ηλικιωμένη γυναίκα, κολλημένη στο παρελθόν. Δεν ήταν δυνατόν να της αλλάξει τα μυαλά τώρα που κόντευε ενενήντα χρονών.

 

-Και με τα γυναικεία πορνεία τι θα γίνει;

 

-Αυτό είναι άλλο θέμα, απάντησε η Έλεν.

 

-Γιατί δεν τους ενοχλούν τα γυναικεία πορνεία;

 

-Τα έχουμε πει αυτά, μητέρα. Κάπου πρέπει να εκτονώνονται όσοι δεν είναι παντρεμένοι ή δεν έχουν φιλενάδα.

 

-Κι αφού εκτονώνονται στα γυναικεία πορνεία σας,  γιατί  τότε βιάζουν και σκοτώνουν γυναίκες;

 

-Άσε, μητέρα. Τα έχουμε πει αυτά πολλές φορές.

 

-Δεν βλέπω καμιά διαφορά ανάμεσα στα δικά σας γυναικεία πορνεία  και στα ανδρικά πορνεία  του καιρού μου. Μόνο που τώρα το τίμημα το πληρώνουν οι γυναίκες.

 

-Εν τάξει, έκανε η Έλεν. Εμείς οι δυο δεν θα συνεννοηθούμε ποτέ. Ας  αλλάξουμε συζήτηση. Είσαι ευχαριστημένη από τη νέα οικιακή βοηθό;

 

-Καλή είναι, είπε η Έθελ κι έκλεισε πάλι τα μάτια.

 

Μεσολάβησε μια σιωπή μερικών λεπτών. Η Έλεν κοίταξε τη μητέρα της. Μπορεί να βρισκόταν στο τέλος της μακράς ζωής της, όμως επέμενε να είναι αυτή που ήταν πάντα: απόλυτη και αυταρχική.

 

-Θέλεις να φτιάξω τσάι, μητέρα;

 

-Φτιάξε.

 

Η Έλεν σηκώθηκε και η Έθελ μισάνοιξε τα μάτια και  παρατήρησε την παχιά σιλουέτα της κόρης της καθώς έβγαινε από το δωμάτιο. Τόσα χρόνια στις δίαιτες αυτή η κοπέλα και δεν κατάφερε τελικά  ν’ αδυνατίσει. Και μάλλον σαν να είχε παχύνει κι άλλο τελευταία.

 

Καημένη Έλεν! Αν ζούσε μέσα στο Σύστημα, κανείς δεν θα έδινε σημασία στα περιττά κιλά της. Αλλά έτσι ήταν αυτό το κορίτσι, ακραίο πάντα. Φανατικά προσηλωμένη σήμερα σ’ αυτή την ψευδο-δημοκρατία, όσο φανατικά προσηλωμένη ήταν τότε στο Σύστημα. Και ο Ιγνάτιος, αυτός ο απατεώνας, ετοίμαζε τώρα το νέο του άρθρο -  ένα ακόμα χτύπημα στο τελευταίο κατάλοιπο του Συστήματος.

 

Έβγαλε πάλι τα γυαλιά της και σκούπισε τα μάτια της. Τα γεράματα δεν είναι ευχάριστη υπόθεση. Κυρίως αυτή η αδυναμία που φέρνουν μαζί τους, αυτή η αίσθηση ότι οι άλλοι δεν σε υπολογίζουν και πολύ. Και κυρίως, όταν στο τέλος του βίου σου διαπιστώνεις ότι όλη σου η ζωή μαζί με τις αξίες που πίστευες, έχουν πεταχτεί στα σκουπίδια.