Ω, οι ωραίες μέρες, κύριε Μπέκετ!

 

Ω, οι ωραίες μέρες, κύριε Μπέκετ!

 

Χωμένη ως το λαιμό

μες στα σκουπίδια

τίποτε δεν αναπολώ.

 

Παλεύω να’  βγω απ’ αυτά,

να πάω να καθίσω

δίπλα σε κείνο το λουλούδι

που βλέπω από μακριά

και να του τραγουδήσω.

 

Δεν θα το κόψω, κύριε Μπέκετ,

είναι αμαρτία

να σκοτώνεις τα λουλούδια.

 

Δίπλα του θέλω να ξαπλώσω

και να του τραγουδώ.

Θα το κοιτάζω

- μα είναι τόσο, τόσο όμορφο

με τα γαλάζια πέταλά του,

τόσο γλυκό και αμέριμνο,

τόσο αθώο –

και θα του τραγουδώ, κύριε Μπέκετ,

ήσυχα τραγούδια και ψιθυριστά,

μην το τρομάξω.

Μπορεί και να περάσω απαλά,

αέρινα

τα δάχτυλα πάνω απ’ τα πέταλά του

και να του ψιθυρίσω λόγια αγάπης.

 

Ω, κύριε Μπέκετ,

πέρασαν εκείνες οι ωραίες μέρες,

όμως ακόμα η καρδιά μου 

είναι ζωντανή.

 

Πρέπει να βγω από τούτα 

τα σκουπίδια,

πρέπει να πάω στο λουλούδι μου,

δίπλα του να ξαπλώσω

και να του τραγουδήσω.

 

Έστω για λίγο

να ξεχάσω τα σκουπίδια

που με πνίγουν.