Τα
καλύτερά μας χρόνια έφυγαν,
άλλων
όμορφα,
άλλων
άσχημα.
Κι
εμείς που τα καλύτερά μας χρόνια
άσχημα
τα ζήσαμε
έχουμε
τώρα κάθε λόγο να χαιρόμαστε
και
να κοιτάμε απαθώς
εκείνους
που μοιρολογούν
για
τη χαμένη ωραία νιότη τους.
Κι
αν έχουμε το θάρρος,
τους
δείχνουμε την πλάτη μας.
Ακόμα
είναι εκεί οι ουλές
απ’
το σκληρό μαστίγωμα.
Όμως
καθόλου δεν πονάμε πια.
Κάποτε, πριν πολλά χρόνια, έκανα μια
σκέψη περνώντας έξω από ένα νεκροταφείο. Ήταν μια θολή και μπερδεμένη σκέψη που
κατά καιρούς ερχόταν στο μυαλό μου αλλά πάντα μπερδεμένη και δεν μπορούσα να τη
διατυπώσω με σαφήνεια.
Σήμερα νομίζω ότι την ξεκαθάρισα κάπως.
Ψάχνοντας στο Γκουγκλ βρήκα μερικές πληροφορίες που με βοήθησαν να καταλήξω σε
ένα συμπέρασμα: ζούμε σε ένα πλανήτη νεκρών.
Σύμφωνα με τους υπολογισμούς των
επιστημόνων, το 2022 που ο παγκόσμιος πληθυσμός ήταν 7.963.500.000, ένας ζωντανός
άνθρωπος αντιστοιχούσε σε 15 νεκρούς.
Βέβαια οι εκτιμήσεις των επιστημόνων
είναι κατά προσέγγιση, εφόσον δεν μπορούμε να υπολογίσουμε με ακρίβεια πόσοι
άνθρωποι γεννήθηκαν, έζησαν και πέθαναν σε πολύ μακρινές εποχές.
Στο περίπου λοιπόν:
Το 8.000 πΧ ο παγκόσμιος πληθυσμός ήταν
γύρω στα 5.000.000.
Το 1μΧ 300.000.000
Το 1200 μΧ 450.000.000
Το 1650 μΧ 500.000.000
Το 1900 μΧ 1.656.000.000
Το 2.000 μΧ 6.149.000.000
Το 2022 μΧ 7.963. 500.000
(Σήμερα: 8.045.311.000)
Ο εκτιμώμενος αριθμός ανθρώπων επομένως
που γεννήθηκαν ποτέ είναι 117.020.448.575.
Δεδομένου ενός σημερινού παγκόσμιου
πληθυσμού 8 δισεκατομμυρίων , οι εκτιμώμενες 117 δισεκατομμύρια συνολικές γεννήσεις σημαίνουν ότι οι ζωντανοί το 2022 αντιπροσώπευαν
σχεδόν το 7% του συνολικού αριθμού των ανθρώπων
που έζησαν ποτέ.
Είμαστε επομένως ένας πλανήτης νεκρών.
Δουλεύουμε, φτιάχνουμε, χαλάμε, ξαναφτιάχνουμε για ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα
και μετά κατευθείαν στο νεκροταφείο να προστεθούμε κι εμείς στους νεκρούς του
πλανήτη μας, να αυξήσουμε τον πληθυσμό τους και να μείνουμε μαζί τους στον
αιώνα τον άπαντα.
117 δισεκατομμύρια νεκροί. Η Γη είναι ένα
κινούμενο νεκροταφείο και δεν το έχουμε καταλάβει ακόμα.
Και, όπως λέει και το δημοτικό μας τραγούδι:
«Τούτη η γης που την πατούμε
όλοι μέσα θε να μπούμε».
Σας έφτιαξα σήμερα το κέφι.
Πηγή: https://www.bbc.com/news/magazine-16870579
Όταν η ζωή σου έχει πάρει τον κατήφορο,
γλυκά, απαλά, διακριτικά και τα χρώματά της από ζωηρά και εκθαμβωτικά γίνονται
σιγά σιγά θαμπά, χλομά, ξεθωριασμένα και παράλληλα συμβαίνει να μην είσαι η κλασική
χαζοχαρούμενη φιγούρα που αναφωνεί: «Θετικές σκέψεις! Μόνο θετικές σκέψεις!» κι
από την άλλη δεν είσαι πάλι ο μίζερος εκείνος τύπος που τα βάφει όλα μαύρα και
μοιρολογεί νυχθημερόν…
Κάτι πρέπει να κάνεις, σκέφτεσαι, όταν
όλα γύρω δείχνουν αρνητικά, κάποια μάλιστα εχθρικά, άλλα αναποδιασμένα και τίποτα
καλό δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα και η λογική λέει να μην περιμένεις πια και
πολλά πράγματα, για την ακρίβεια λέει να μην περιμένεις τίποτα καλό, αλλά να
περιμένεις κι άλλα δυσάρεστα, διότι έτσι πάει ο κόσμος, έτσι πάει η ζωή…
Και διότι δεν μπορεί να γυρίσει απάνω
κάτω ο χρόνος και να πάψουν να πονούν οι κλειδώσεις σου, τα χέρια σου, τα πόδια
σου, δεν γίνεται να περπατάς σαν μπαλαρίνα και να έρθει ο καλός σου πάνω στο
άσπρο του άλογο κι εσύ να είσαι λυγερή μακρομαλλούσα, να πίνεις και να χορεύεις
στις ακρογιαλιές. Αυτά πάνε τώρα, τέλειωσαν. Αποδώ και πέρα θα γκρεμίζεσαι λίγη
λίγη…
Κάτι πρέπει να κάνεις, σκέφτεσαι.
Και καταλήγεις σε δύο τινά:
Να έχεις ψυχραιμία και ουδέτερη
διάθεση.
Ψυχραιμία, διότι ο πανικός για το
χειρότερο δεν απομακρύνει ούτε πόντο το χειρότερο ούτε και το φέρνει πιο κοντά.
Αν πονούν οι κλειδώσεις σου, τότε πονούν οι κλειδώσεις σου. Δέξου την παρακμή
σου με αξιοπρέπεια. Αν η ζωή σού φέρνει αναποδιές, εσύ θα τις ξεπερνάς χωρίς
ταραχή και γκρίνια. Θα έρθουν κι άλλες κι άλλες. Δεν γίνεται να είσαι συνεχώς
σε αναστάτωση και σύγχυση. Ψυχραιμία λοιπόν.
Και ουδέτερη διάθεση.
Που σημαίνει ότι δεν θα κοροϊδεύεις τον
εαυτό σου με θετικές σκέψεις που δεν πιστεύεις, που ξέρεις ότι δεν έχουν καμιά
ισχύ στην πραγματικότητα, πως είναι λόγια του αέρα. Ο εαυτός σου δεν πρόκειται
να τις πιστέψει και απλώς θα συμπεριφέρεσαι κάπως σαν κλόουν. Ούτε όμως θα
πέσεις στη μαύρη μαυρίλα και θα κοπανιέσαι με αρνητικές σκέψεις, μολονότι το
μέλλον σου έχει αρχίσει να σκοτεινιάζει. Ό,τι σε πειράζει, θα το κοιτάς
αδιάφορα.
Γίνε παρατηρητής. Είναι κι αυτός ένας ρόλος.
Ο τελευταίος σου.
Φοβόμαστε την Τεχνητή Νοημοσύνη;
Τι ακριβώς φοβόμαστε; Ότι θα γίνει κάτι
σαν τον «Εξολοθρευτή» που θα αφανίσει το ανθρώπινο είδος;
Ερώτημα 1: Αν αποδειχθεί ανώτερη από
την ανθρώπινη νοημοσύνη, αυτό δεν είναι καλό; Δεν είναι καλό για τον κόσμο και
για τη ζωή; Βέβαια θα χάσουμε την πρωτοκαθεδρία. Αυτό μάλλον μας ενοχλεί. Όχι
να πάμε στην άκρη εμείς και να κυβερνούν τα μηχανήματα! Εμείς, η κορυφή της
Δημιουργίας!
Ερώτημα 2: Γιατί είμαστε σίγουροι ότι η
Τεχνητή Νοημοσύνη θα είναι εχθρική προς τον άνθρωπο; Εφόσον είναι δημιούργημά
μας, μπορούμε να τη φτιάξουμε φιλική προς τον άνθρωπο.
Ερώτημα 3: Ναι, αλλά αν η Τεχνητή
Νοημοσύνη έχει τη δυνατότητα να αυτοβελτιώνεται, δεν θα καταλάβει κάποια στιγμή
ότι ο άνθρωπος είναι πολύ προβληματικό ον, καταστρέφει, δολοφονεί, ληστεύει,
εκμεταλλεύεται τα πάντα, εξαπατά, προκαλεί πόνο στα άλλα έμβια όντα και στους
συνανθρώπους του, αφήνει πληθυσμούς μέσα στην πείνα και την εξαθλίωση και
ξεκινά πολέμους προκαλώντας καταστροφές και ατελείωτο θάνατο; Και τι θα κάνει
τότε; Θα μας αφήσει έτσι ασύδοτους να παραδέρνουμε και να καταστρέφουμε τον
πλανήτη και τη ζωή;
Ερώτημα 4: Έχει κάποιο συμφέρον η
Τεχνητή Νοημοσύνη να γίνει ο Αφέντης της Γης;
Ερώτημα 5: Κατά πόσο η Τεχνητή
Νοημοσύνη είναι κάτι έξω από τη Φύση, εφόσον αναγκαστικά θα λειτουργεί με τους
πάγιους φυσικούς νόμους;
Ερώτημα 6: Μπορούμε να θεωρήσουμε την
Τεχνητή Νοημοσύνη ως ένα είδος μετάλλαξης, ως μια μετεξέλιξη του δικού μας
είδους;
Αυτά και άλλα ερωτήματα θα συζητήσουμε
την Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου, με την ευκαιρία του τελευταίου μου βιβλίου “Homo Aeternus”.
Δεν είναι παρουσίαση!
Είναι συζήτηση και όλοι οι παρόντες
μπορούν να συμμετάσχουν.
Πού θα γίνει και τι ώρα, προσεχώς.
