Δεν σ' αγαπώ

 

Δεν σ’ αγαπώ,

δεν είσαι τίποτα για μένα,

δεν σε θέλω.

 

Κάποτε θα σου τα πω αυτά τα λόγια,

να είσαι  σίγουρος γι’ αυτό,

κάποτε θα σ’ τα πω.

 

Μη βλέπεις τώρα…

Αναλύοντας τους "Τσόγλανους"

 

 

 

 

Οι «Τσόγλανοι» είναι μια ενδιαφέρουσα προσπάθεια να καταγγελθεί η στρεβλή κοινωνία μας απαγγέλλοντας – και όχι τραγουδώντας - ένα κατεβατό θυμωμένους απλοϊκούς στίχους που θέλουν όχι απλώς να μιμηθούν τον επίσης θυμωμένο και τελικά αποτυχημένο Μάη του ’68, αλλά να τον ξεπεράσουν ως προς τα κοινωνικά τους οράματα .

 

Χημικός ευνουχισμός

 

 

 

Είναι αλήθεια ότι, όταν ακούμε τη λέξη ευνουχισμός, σηκώνεται η τρίχα μας. Φανταζόμαστε ακρωτηριασμούς, αίματα, κραυγές πόνου, βασανιστήρια, μαρτύρια και ισόβια ταπείνωση του άνδρα.

 

Και είναι αλήθεια ότι έτσι πάνω κάτω γινόταν ο ευνουχισμός στο παρελθόν σε αιχμαλώτους, σε δούλους αλλά και σε αρχοντόπουλα στη Βυζαντινή αυτοκρατορία που ο πατέρας τους ήθελε να τα προωθήσει στα ανώτερα αξιώματα του κράτους.

 

Γιόα (απόσπασμα). Από το βιβλίο μου "Σκοτεινοί Έρωτες"

 

Καπνίζαμε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι, απέξω ερχόταν ένα αδύναμο φως, ο ήλιος μόλις είχε δύσει. Από το ανοιχτό παράθυρο ερχόταν ένα δροσερό αεράκι. Όμορφα.

 

«Γιατί δεν έκανες παιδί;» με ρώτησε ξαφνικά.

«Δεν ήθελα», είπα.

 

Έσβησε το τσιγάρο του και γύρισε προς το μέρος μου:

«Τα παιδιά είναι ευτυχία», είπε.

«Δεν με ενδιαφέρει αυτή η ευτυχία».

 

Σηκώθηκε απότομα από το κρεβάτι κι έκοψε μερικές βόλτες πάνω κάτω.

 

«Ούτε τη μάνα μου την ενδιέφερε αυτή η ευτυχία», είπε. «Το ξέρεις ότι μεγάλωσα σε ιδρύματα;»

 

Πάγωσα.

 

Πήγαινε πάνω κάτω σαν υπνωτισμένος. Έπειτα απότομα ξαναβρήκε τον εαυτό του. Γύρισε στο κρεβάτι και μ’ αγκάλιασε.

 

«Κάνε με γιο σου» είπε.

 

Έξω είχε σκοτεινιάσει για τα καλά.