(Μέρες του Αυγούστου 2017) "Αύγουστος μήνας προδοτικός"

 

Αύγουστος μήνας,

μήνας προδοτικός,

η πόλη είναι ένα άδειο κέλυφος,

στους δρόμους

πού και πού

περνούν παρέες τουριστών,

στα λεωφορεία

φλυαρούν αλλοδαποί,

τα μαγαζιά κλειστά,

φυσά κι ένας χλιαρός αέρας.

 

Η ώρα είναι πέντε το απόγευμα

και ο ήλιος καίει ακόμα,

μέσα εδώ είναι όμως όλα σκιερά

και κάπως αποπνικτικά,

ωστόσο

οι αντοχές καλές.

 

Ξέρεις

πως τέτοιες μέρες

η πόλη λαχταρά την παρουσία σου,

το σιωπηλό βηματισμό σου,

έχεις το χρέος

να της συμπαρασταθείς,

να περπατήσεις

στις έρημες πλατείες της,

το βλέμμα σου να περιπλανηθεί

στα κτήρια που εγκαταλείφθηκαν,

να εισχωρήσεις στην καρδιά της,

να ακούσεις τον αδύναμο παλμό της,

να ενωθείς μαζί της

τώρα που οι άλλοι έφυγαν.

 

Η ώρα πήγε εφτά

και ξαφνικά

οι αντοχές κατακρημνίζονται,

δε γίνεται να είσαι μόνο εσύ

ολόκληρη η ψυχή της πόλης,

μια τέτοια ευθύνη είναι τρομερή,

αρνούμαι, λες,

να παίξω άλλο αυτό το ρόλο,

κουράστηκα,

απόψε η πόλη μου

θα μείνει μοναχή.

 

Έξω εκείνη περιμένει

αλλά μάταια,

την εγκατέλειψες κι εσύ

το πιο πιστό παιδί της.

(Μέρες του Αυγούστου 2017) "Βαρύ φορτίο"

 

Σήμερα βγαίνοντας

αντάλλαξα ομιλίες,

κοφτές κουβέντες και σπασμένες

με τα κορίτσια από την Αλβανία

που ζουν στο ημιυπόγειο,

με τον Πακιστανό περιπτερά

παίρνοντας τα τσιγάρα μου

και με μια σερβιτόρα,

όταν παράγγειλα καφέ.

Πέντε έξι άλλους

που με προσπέρασαν στο δρόμο

δεν τους ήξερα,

αδιάφορα και φευγαλέα

διασταυρώθηκαν τα βλέμματά μας,

όμως κι εκείνοι σαν και μένα

βάδιζαν σκυθρωποί.

Eίναι βαρύ φορτίο ο Αύγουστος,

έλεγαν τα μάτια μας.

(Μέρες του Αυγούστου 2017) "Οι αλλόγλωσσοι"

 

 

 

 

 

Έχει παραδοθεί η πόλη

στους αλλόγλωσσους,

στο λεωφορείο

τουρίστες, μετανάστες, πρόσφυγες,

κάθομαι ανάμεσά τους

ένα παράταιρο στοιχείο,

δυο Ασιάτισσες στο πλάι μου

μιλάνε ακατάληπτα,

κάποιοι Αφρικανοί στο βάθος,

ένα παιδί που ουρλιάζει,

μια άχρωμη φωνή

 

από το ηχείο

μάς λέει σε ποια στάση φτάνουμε,

απέξω τρέχει το τοπίο,

επιγραφές αναβοσβήνουν,

οι πολυκατοικίες σκοτεινές,

κλειστά περίπτερα,

μα μέσα εδώ

υπάρχει μια παράξενη ζωή

που κουβαλά προβλήματα

και βάσανα αλλότρια.

Περί υγείας και μακροημέρευσης

 

 

 

 

 

Ο πατέρας μου μια μέρα στα καλά καθούμενα, εκεί που πήγαινε από το ένα δωμάτιο στο άλλο, ζαλίστηκε, έπεσε κάτω και βροντήχτηκε στο παρκέ.

 

Ευτυχώς δεν έπαθε τίποτα, αλλά έκανε εξετάσεις για να βρει την αιτία της ζάλης του και η αιτία, του είπαν οι γιατροί, ήταν τα άλατα πουν είχαν μαζευτεί στον αυχένα του.