Τρελοί διάλογοι με τον εαυτό μου

 

 

 

 

 

 

Άλλη μια μέρα ξημέρωσε σήμερα, όμορφη για τους αισιόδοξους, γκρίζα για τους μελαγχολικούς, κακή, στραβή κι ανάποδη για τύπους σαν και μένα που δεν θέλουν να βγαίνουν από τη ρουτίνα τους.

 

Και τι έπρεπε να κάνω σήμερα που θα με έβγαζε από τη ρουτίνα μου; Μια απλή εξέταση αίματος που συνηθίζει να κάνει όλος ο φυσιολογικός κόσμος. Μόνο που εγώ δεν ανήκω στον φυσιολογικό κόσμο.

 

Διότι κανείς φυσιολογικός άνθρωπος δεν θα έβλεπε βουνό μπροστά του το να σηκωθεί ένα πρωί, να ντυθεί και να πάει στη διπλανή πολυκατοικία να δώσει αίμα στη μικροβιολόγο. Στη διπλανή πολυκατοικία, αδελφέ μου! Όχι τρία χιλιόμετρα μακριά! Θα κατέβαινα με το ασανσέρ, θα έκανα πέντε βήματα, θα έμπαινα στη διπλανή πολυκατοικία, θα ανέβαινα με το ασανσέρ και αυτό ήταν όλο.

 

Αύριο

 

 

Ετοιμάζονται αργά τα γεγονότα.

Κάπου,

σε μια άλλη διάσταση

κυοφορούν το μέλλον σου,

διάφανες ακόμα σκιές

που αύριο

θα γίνουν σώματα,

φιλήματα,

δάκρυα,

αύριο θα γίνουν

αποτυχίες,

δοκιμές,

επιτυχίες,

αύριο θα γίνουν

λόγια τρυφερά,

λόγια σκληρά,

αύριο θα γίνουν

η ιστορία της ζωής σου.

 

Αύριο όλα αυτά,

όταν εγώ

θα είμαι η σκιά

που αμετάκλητα θα έχει αποσυρθεί,

δεν θα μπορεί

να σου χαμογελάσει

ούτε να σ’ αγαπήσει

θα μπορεί.

 

Και από σένα

τίποτα πια δεν θα θυμάται.

 

 

Κριτική της Χ. Λιναρδάκη στο "ΣτίγμαΛόγου" για το βιβλίο μου "Σκοτεινοί Έρωτες"

 

Το βιβλίο της Βασιλάκου πέρα από τη διερεύνηση ερωτικών ιστοριών που κινούνται στο περιθώριο αυτού που αποκαλούμε «κανονικό» και «σύνηθες», αποτελεί και μια διερεύνηση, εν τη υπερβολή της, των υποκείμενων συναισθημάτων/εσωτερικών τάσεων που διέπουν τις ερωτικές ανθρώπινες σχέσεις, οι οποίες αναπόφευκτα ανάγονται στην πρωταρχική σχέση κάθε γυναίκας με τον πατέρα της και κάθε γιου με τη μητέρα του. Ο έρωτας είναι αυτός που συνεχίζει το ανθρώπινο είδος και είναι ένα ένστικτο (μάλλον, παρά συναίσθημα) που δεν μπορούμε να αποφύγουμε ή να αρνηθούμε. Απλά φροντίζουμε συνήθως να κινούμαστε στα πλαίσια της ηθικής και της νομιμότητας όσο το αφορά.

 

Οι πρωταρχικές σχέσεις αλλά και οι σχέσεις στο περιθώριο εμπεριέχουν το στοιχείο της αβύσσου και εδράζονται σε πολύ βαθιά επίπεδα του ανθρώπινου ψυχισμού. Γι’ αυτό χρειάζονται τη γεμάτη ενσυναίσθηση πένα μιας ικανής συγγραφέως, όπως η Βασιλάκου, που ξέρει να φτιάχνει τις ιστορίες της έτσι που να κυλούν σαν καθαρό νερό, για να αναδυθούν τα ερωτήματα που τις αφορούν και τα έντονα συναισθήματα που συνήθως παράγουν. Και τότε, κοιτάζοντας προσεκτικά στον καθρέφτη που σχηματίζουν, μπορεί να τολμήσουμε να αναγνωρίσουμε κάτι που μας αφορά.

Ολόκληρη η κριτική εδώ:

https://www.facebook.com/stigmalogou

Άνοιξη

 

Μια ξεπεσμένη Άνοιξη

στάθηκε στο παράθυρό μου.

Θα ’ρθείς; με ρώτησε.

Είδα τα λιγδωμένα της μαλλιά,

το μαραμένο πρόσωπό της

κι έμεινα σιωπηλή.

Καλά, μπορώ να ανθίσω

και χωρίς εσένα,

μου είπε

κι απομακρύνθηκε κουτσαίνοντας.