Μην κλαίτε για τον μικρό Άρθουρ

 

Μην κλαίτε για τον μικρό Άρθουρ,

πάρτε βαθιά αναπνοή και πείτε:

Αυτό ήταν,

επιτέλους σώθηκε.

Τώρα ο μικρός Άρθουρ δεν πονά,

δεν κουτσαίνει με το σπασμένο πόδι του,

στην πλάτη του ξεθώριασαν οι μελανιές.

Τώρα ο μικρός Άρθουρ κοιμάται,

πια δεν παραπονιέται

ότι κανείς δεν τον αγάπησε,

κοιμάται δίχως να ανασαίνει

τον βρώμικο αέρα της ζωής.

Το Σύμπαν μένει αδιάφορο οπωσδήποτε,

δεν νοιάζεται γι’ αυτόν,

αλλά ούτε και ο μικρούλης Άρθουρ νοιάζεται

για ένα Σύμπαν τόσο αναίσθητο.

Τώρα εκεί που βρίσκεται είναι καλά,

είναι επιτέλους ήσυχα.

Αινείτε τον Κύριο

 

 

 

Οι τρόποι που μπορούν οι χριστιανοί να πλησιάσουν τον Θεό  είναι δεν είναι πολλοί.

 

Μολονότι λίγο έχω ασχοληθεί με αυτό το θέμα, παρατηρώ ότι η Ορθοδοξία πλησιάζει τον Θεό με βαθύ δέος και σεβασμό και νομίζω ότι και οι Καθολικοί λίγο πολύ κάνουν το ίδιο. Οι πολυπληθείς ομάδες των Προτεσταντών είναι πιο συγκρατημένες, πολύ σοβαρές, ίσως και πιο αυστηρές στις θέσεις τους, όμως κατά κανόνα δεν εκφράζουν τα συναισθήματά τους.

 

Υπάρχει όμως μια κατηγορία χριστιανών Προτεσταντών που βλέπει τον Θεό ως ένα καλό Πατέρα που μπορεί να τον πλησιάσει μέσα σε άφατη χαρά, όπως ένα παιδί αγκαλιάζει τον πατέρα του που είναι πάντα καλός, πάντα υπομονετικός, πάντα ανεκτικός και χαμογελά με κατανόηση, όταν ο μικρός κάνει τις σκανταλιές του.

 

Αυτός είναι ο Θεός των Αφροαμερικανών.

 

Αργοπεθαίνουν

 

Αργοπεθαίνουν μες στα βάζα

τα λουλούδια.

Πώς να πετύχετε την υστεροφημία σας

 

 

 

 

 

Οι περισσότεροι άνθρωποι παντού και πάντοτε αυτό που θέλουν είναι να ζήσουν καλά – όπως εννοούν βέβαια αυτοί το καλά – και να πεθάνουν καλά.

 

Υπάρχουν και κάποιοι λίγοι που αντί γι’ αυτό  θα ήθελαν να μείνει το όνομά τους στη μνήμη των επερχόμενων γενεών, να γίνουν δηλαδή με κάποιο τρόπο αθάνατοι.

 

Ένας τρόπος προς αυτό τον σκοπό προσιτός για τους απλούς ανθρώπους είναι να γίνουν καλλιτέχνες. Ο καλλιτέχνης, ο ζωγράφος, ο γλύπτης, ο μουσικός, ο ποιητής, ο συγγραφέας παράγουν τέχνη ελπίζοντας ότι το έργο τους θα εκτιμηθεί από τους σύγχρονους ή αν παρ’ ελπίδα δεν εκτιμηθεί, υπάρχει πάντα το απέραντο μέλλον, οι ατελείωτοι αιώνες που έρχονται και ίσως – για κάποιους άλλους σίγουρα –  η ανθρωπότητα θα τους ανακαλύψει κάποτε και θα σταθεί εκστατική μπροστά στη δημιουργία τους.