Ο Ζήνος

 

Ήταν μια μέρα δύσκολη για μένα. Καθόμουν στο κρεβάτι κι έκλαιγα όλη μέρα.

 

Κι εκείνος, Ζήνος το όνομά του, γάτος σκληρός που δεν σήκωνε πολλά χάδια, που δεν ερχόταν ποτέ να γουργουρίσει στην αγκαλιά μου, πανέξυπνος αλλά εγωιστής και ανεξάρτητος, ο Ζήνος λοιπόν ήρθε στο κρεβάτι και κάθισε μαζί μου, έμεινε εκεί όλη την ημέρα, καθόταν, γλειφόταν νευρικά, κοίταζε αλλού, εμένα όχι, και δεν κατέβηκε από το κρεβάτι, δεν ζήτησε να φάει, δεν ήπιε το νεράκι του, δεν αποκοιμήθηκε. Καθόταν εκεί κοντά μου, με άκουγε που έκλαιγα και γλειφόταν νευρικά. Με τις ώρες. Ύστερα σταματούσε και κοίταζε γύρω. Δεν με κοίταξε ποτέ στα μάτια.

 

Ήξερε πως υπέφερα.

Και ήθελε να είναι κοντά μου.

Δεν ήξερε τι άλλο να κάνει.

Δεν ήξερε πως μου έδινε την ψυχή του όλη εκείνη την ημέρα.

Το σταυρόλεξο

 

 

 

Για τις ανάγκες ενός κοινού σταυρόλεξου διασταυρώθηκαν προ καιρού και αλληλοσυμπληρώθηκαν διάφορες λέξεις βαρύνουσας σημασίας με άλλες καθημερινές και ασήμαντες.

 

Πολλές από αυτές αλληλοαναιρούνταν και άλλες κείτονταν μέσα στα τετραγωνάκια τους τόσο αδιάφορες όσο κείτονται και στην ομιλούσα ζωή.

 

"Μπορώ να ορκιστώ πως δεν έριξα ούτε μια σφαίρα ενάντια στους Έλληνες"

  

 

Οι Γκρεκάνοι, οι Έλληνες – ελληνόφωνοι – της Κάτω Ιταλίας μιλούν για τον ελληνοϊταλικό πόλεμο του ’40:

 

«Γνωρίστηκα με τα αδέλφια μου», λέει ένας από αυτούς και διηγείται πώς έδινε τρόφιμα στους Έλληνες, όταν υπηρετούσε σε ένα ιταλικό πολεμικό πλοίο στον Πειραιά.

 

Δεν έχω τίποτα να πω

 

Δεν έχω τίποτα να πω.

Ό,τι είπα το πήρε ο άνεμος,

κανείς δεν το θυμάται.

Τώρα σε καταπράσινες πεδιάδες

περπατώ ολομόναχη.

Είναι ωραία, είναι ήσυχα.

Κάπου μακριά

μαυρίζει ο ορίζοντας,

προβλέπω θύελλα.

Τίποτα σε κανέναν

δεν πρόκειται να πω.

Αυτή η θύελλα

είναι δική μου υπόθεση.