Από τα "Πτωχοπροδρομικά"

 

 

 

 

Ο ποιητής παραπονιέται ότι έμαθε γράμματα, με αποτέλεσμα τώρα να λιμοκτονεί, ενώ όσοι έμαθαν μια τέχνη δεν πείνασαν ποτέ.

 

 

Γείτοναν έχω πετσωτήν, ψευδοτσαγγάρην τάχα,

πλην ένι καλοψωνιστής, ένι και χαροκόπος.

Όταν γαρ ίδη την αυγήν περιχαρασσομένην,

ευθύς  «ας βράσει το θερμόν», λέγει προς το παιδίν του

και «να, παιδίν μου, στάμενον εις τα χορδοκοιλίτσια,

αγόρασε και βλάχικον σταμεναρέαν τυρίτσιν,

και δος με να προγεύσωμαι και τότε να πετσώνω».

 

 

Στάμενον: νόμισμα μικρής αξίας.

Χορδοκοιλίτσια: πατσάς.

 

 

Από τα «Πτωχοπροδρομικά», 12^ος αιώνας, δυναστεία των Κομνηνών.

Θηλυκές και αρσενικοί

 

 

Νομίζω ότι την αρχή την έκανε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο πρώτος, όταν απευθύνθηκε στον λαό με την προσφώνηση: «Ελληνίδες, Έλληνες». Έτσι καταλάβαμε εμείς οι γυναίκες ότι δεν είμαστε Έλληνες αλλά Ελληνίδες.

 

Το πράγμα προχώρησε με τα χρόνια, όχι πολύ γρήγορα, αλλά πάντως προχώρησε και τα τελευταία χρόνια άρχισε μάλιστα να καλπάζει. Ήρθαν και τα νέα από το εξωτερικό (το δυτικό εξωτερικό εννοείται, όχι το ανατολικό, όπου ο μισογυνισμός είναι θρησκεία) και μάθαμε να κάνουμε τη διάκριση, μη μας παρεξηγήσουν οι άλλοι και νομίσουν ότι είμαστε τίποτα οπισθοδρομικοί:

 

Αλκμάν - Γκαίτε: δυο ποιήματα

 

 

Κοιμούνται τα φαράγγια κι οι βουνοκορφές

και τα βράχια κι οι χαράδρες

και των ερπετών τα είδη όσα τρέφει η μαύρη γη

και τα αγρίμια των ορέων και των μελισσών το γένος

και τα κήτη μες της σκοτεινής θαλάσσης το βυθό.

Κοιμούνται και τα γένη

των γοργόφτερων πουλιών.

 

Εύδουσι δ’ ορέων κορυφαί τε και φάραγγες,

πρώονές τε και χαράδραι,

φύλα θ’ ερπετών όσα τρέφει μέλαινα γαία,

θήρες τ’ ορεσκώοι και γένος μελισσάν

και κνώδαλ’ εν βένθεσι πορφυρέας αλός.

Εύδουσι δ’ οιωνών

φύλα τανυπτερύγων.

 

Αλκμάν

 

Αξίζει να συγκρίνουμε αυτό το ποίημα με ένα άλλο που έγραψε αιώνες αργότερα ο Γκαίτε:

 

 

Πάνω σε όλες τις βουνοκορφές

έχει ησυχία,

σε όλες τις κορφές των δέντρων

δεν νιώθεις

το παραμικρό αεράκι.

Τα πουλάκια στο δάσος σωπαίνουν.

Περίμενε μόνο, σύντομα

θα ησυχάσεις κι εσύ.

 

Über allen Gipfeln

ist Ruh,

in allen Wipfeln

spürest du

kaum einen Hauch.

Die Vögelein schweigen in Walde.

Warte nur, balde

ruhest du auch.

(Μεταφορά στα νέα ελληνικά και των δύο ποιημάτων: Καίτη Βασιλάκου).

Δέκα ποιήματά μου στον ποιητικό ιστότοπο "Έννεπε Μούσα".

 

Ευχαριστώ πολύ την κ. Αγγελική Καραπάνου.

https://ennepe-moussa.gr/.../%CE%B4%CE%AD%CE%BA%CE%B1-%CF...

Κυριακή απόγευμα

και ήρθε απότομα η θύελλα,

τόσο απότομα που

ούτε κιχ δεν πρόλαβα να πω.

 

«Εσύ πού είσαι;»

φώναζε η ψυχή μου,

«πού είσαι εσύ, πού είσαι;»

 

Αλλά εσύ ήσουν ήδη εδώ,

μαζί μου,

μ’ έκαιγες σιωπηλά.

 

(Από την ποιητική συλλογή μου «Αγαπημένε μου ψυχίατρε, πες μου». Εκδ. Μανδραγόρας.)