Ο λειψός στρατιώτης

 

                                 Otto Dix: Ανάπηροι πολέμου

Ο στρατιώτης ήταν ξαπλωμένος έξω από το κτήριο των Διεθνών Συνεδριάσεων. Φορούσε μια πράσινη κουρελιασμένη στολή.

Από μακριά που τον είδα, δεν πρόσεξα τις ελλείψεις. Τις είδα, όταν τον πλησίασα. Ο άντρας δεν είχε χέρια ούτε πόδια. Στάθηκα από πάνω του γεμάτη φρίκη, δεν ήξερα τι να κάνω. Πολλοί περνούσαν από μπροστά μας, άλλοι μπαινόβγαιναν στο πολυώροφο κτήριο, άλλοι βάδιζαν βιαστικοί στη λεωφόρο. Κανείς δεν του έδινε σημασία.

Αυτός γύρισε προς το μέρος μου και με κοίταξε απορημένος.

-Με βλέπεις; ρώτησε.

-Φυσικά και σε βλέπω.

Χαμογέλασε:

-Αυτό είναι καλό.

Μπούλινγκ; Τι είναι αυτό;

 

 

 

 

«Πατάτα» με έλεγαν στο Δημοτικό μερικά παιδιά, επειδή ήμουν χοντρούλα.

 

Δεν μου άρεσε βέβαια να το ακούω αυτό, αλλά δεν ένιωθα καθόλου πληγωμένη. Διότι ήμουν πατάτα. Αφού ήμουν πατάτα, καλά να πάθω. Ας μην ήμουν.

 

Ανθολογία σύγχρονης ελληνικής ποίησης εξ ιδίων

 

Το Γραφείον Ποιήσεως και το Culture Book παρουσιάζουν το πρώτο e-book για την σύγχρονη ελληνική ποίηση με τίτλο «Ανθολογία σύγχρονης ελληνικής ποίησης εξ ιδίων», που ανθολόγησαν ο Αντώνης Δ. Σκιαθάς και ο Τριαντάφυλλος Η. Κωτόπουλος με τη φροντίδα της Ελευθερίας Θανόγλου. 

Το ανοίγετε εδώ:

https://www.culturebook.gr/grafeion-poihsews/oi-poiites-aftoanthologoyntai/anthologia-sigxronis-ellinikis-poiisis-ex-idion-1-1.html?fbclid=IwAR3wwZd0sUyFnmYauPxj_965CD5A4H77MrU9gYXRI_TD-BMEh3TKunydsnE

Συμπεριλαμβάνονται δύο ποιήματά μου στις σελίδες 53-54:

 

Στιγμές

 

Είναι κάτι στιγμές ασήμαντες τελείως,

δυο φράσεις που ειπώθηκαν

ανάμεσα σε μένα και σ’ αυτούς,

μια κίνηση αθέλητη

που όμως κανένα αποτέλεσμα δεν είχε,

μια έκφραση απόγνωσης

που μοιραστήκαμε για ένα δευτερόλεπτο,

ένα χαμόγελο που βούλιαξε στο παρελθόν,

ένα στιγμιαίο άγγιγμα,

μια πόζα,

μια τυχαία βρισιά,

χιλιάδες τέτοιες μικρολεπτομέρειες

που μόνο αυτοί κι εγώ γνωρίζαμε.

 

Τώρα που εκείνοι δεν υπάρχουν πια

κι έγινε σκόνη η μνήμη τους,

φυλάω τις στιγμές αυτές με σεβασμό,

επειδή ξέρω 

πως, όταν φύγω,

θα χαθούν για πάντα.

 

Δεν είναι εγγεγραμμένες

στη μνήμη άλλου κανενός.

 

 

Ζωή

 

Μονάχα ένα κλικ χρειάζεται,

λίγο να αλλάξει ο φωτισμός

και η Ζωή αποκαλύπτεται

χάρτινο σκηνικό,

μια ξένη υπόθεση

που δεν μας αφορά.

 

Όσο για τη σκηνοθεσία,

α, αυτή η σκηνοθεσία

πόσο μας ξεγελά

με ένα φωτισμό κατάλληλο!

 

Μα ένα κλικ μόνο χρειάζεται,

λίγο να αλλάξει ο φωτισμός

και η απάτη αποκαλύπτεται,

χάνει το έργο όλη τη μαγεία του.

 

 

"Αρκούδα λευκή"

 

Αρκούδα λευκή,

τρυφερή μητέρα,

κυλιέται στο χιόνι.

Τριγύρω ανέμελα παίζουν

τα δυο της μικρά.

 

Ω, τι ωραία ζωή,

τι ωραίο παιχνίδι

κι η μεγάλη μητέρα

πόσο είναι καλή!

 

Μετά έρχεται η μέρα

που εκείνη σας διώχνει

και τώρα εσύ μοναχός

τριγυρνάς σ’ ένα κόσμο αδειανό,

έγινες ένα θηρίο,

πεινάς

και πρέπει να κατασπαράξεις.

 

Και η μητέρα αρκούδα

αχνή ανάμνηση είναι πια,

ίσως ποτέ να μην υπήρξε.