Ο κόσμος τούς αντιπάθησε από την πρώτη στιγμή. Ήταν αυτοί που πλήγωσαν το αγαπημένο τους είδωλο, τη γλυκιά κουκλίτσα με τα κομψά φορέματα και τα πλατιά χαμόγελα, την καλή νεράιδα του παραμυθιού που θα γινόταν μια μέρα βασίλισσα, την όμορφη Νταϊάνα τους.
Η αρρώστια του Θεού
Καίτη Βασιλάκου
«Οι Αποκλίνοντες»
Ιστορικό μυθιστόρημα
Απόπειρα, 2020.
[…] η αρρώστια του Θεού μ’ έριχνε κάτω,
εκεί που δεν περνάει το μάταιο, κι ο νεκρός
αμαξάς ανεβα-
σμένος στα κάγκελα
κρατούσε τ’ άλογα, μακριά, μέσα στο ατέ-
λειωτο, αφού ποτέ
γυρισμός δεν υπήρξε, μόνο παμπάλαια λόγια,
μιλημένα ξανά, σ '
ένα άλλο μέρος, ή άξαφνα σωπασμένα,
γιατί είμαστε ξένοι
εδώ, απλοί ενοικιαστές, κι εκείνο που έγινε
θα ξαναγίνει πάλι,
κι οι μέρες μας είναι το επαναλαμβανόμενο
σινιάλο για κάτι που
ποτέ δεν καταλάβαμε...
Τάσος Λειβαδίτης Σκοτεινή Πράξη (1974)
Δεν είναι η πρώτη φορά που η πεζογράφος και ποιήτρια Καίτη Βασιλάκου καταπιάνεται με την απόκλιση και τους αποσυνάγωγους αυτού του κόσμου.
Αιώνιες Νεφέλες,
απ’ του πατέρα Ωκεανού του πολυτάραχου
ας υψωθούμε φανερά
με τη λαμπρή και δροσερή μας όψη
ως τις κορφές των υψηλών ορέων
των σκεπασμένων από δάση
για να ατενίσουμε ψηλά αποκεί
τα μέρη που μακριά μας ξεπροβάλλουν,
την ιερή τη γη την καλοποτισμένη
και τους καρπούς,
τον πάταγο των θείων ποταμών,
το βροντερό τον πόντο που μουγκρίζει,
καθώς το ακούραστο το μάτι του ουρανού φεγγοβολά
σε λαμπερές ακτίνες.
Κι αφού απ’ την αθάνατη όψη μας
τινάξουμε το σύννεφο το βροχερό
με μάτι που μπορεί μακριά να βλέπει
ας αγναντέψουμε τη γη.
Αέναοι Νεφέλαι,
αρθώμεν φανεραί δροσεράν φύσιν ευάγητον,
πατρός απ’ Ωκεανού βαρυαχέος
υψηλών ορέων κορυφάς έπι
δενδροκόμους, ίνα
τηλεφανείς σκοπιάς αφορώμεθα,
καρπούς τ’
αρδομέναν θ’ ιεράν χθόνα
και ποταμών ζαθέων κελαδήματα
και πόντον κελάδοντα βαρύβρομον.
Όμμα γαρ αιθέρος ακάματον σελαγείται
μαρμαρέαισιν εν αυγαίς.
Αλλ’ αποσεισάμεναι νέφος όμβριον
αθανάτας ιδέας, επιδώμεθα
τηλεσκόπω όμματι γαίαν.
(Μεταφορά στα νέα ελληνικά: Καίτη Βασιλάκου)
Τον Αθηναίο Αισχύλο του Ευφορίωνα
που πέθανε στη σιτοφόρα Γέλα
καλύπτει αυτό το μνήμα.
Τη δοξασμένη ρώμη του μπορεί να διηγηθεί
το Μαραθώνιο άλσος
κι ο μακρυμάλλης Πέρσης
που καλά τη γνώρισε.
Αἰσχύλον Εὐφορίωνος Ἀθηναῖον τόδε κεύθει
μνῆμα καταφθίμενον πυροφόροιο Γέλας·
ἀλκὴν δ᾽ εὐδόκιμον Μαραθώνιον ἄλσος ἂν εἴποι
καὶ βαθυχαιτήεις Μῆδος ἐπιστάμενος.
(Η μεταφορά στα νέα ελληνικά είναι δική μου)
