Επειδή βαρέθηκα να
διαβάζω συνταγές για το τι πρέπει να κάνουμε για να νιώσουμε ευτυχείς,
χαρούμενοι, αισιόδοξοι, δραστήριοι, ψυχικά υγιείς και τα λοιπά και τα λοιπά και
επειδή βαρέθηκα αυτού του είδους τις συμβουλές που, όπως όλοι ξέρουμε, δεν
έχουν κανένα αποτέλεσμα, σκέφτηκα να δώσω κι εγώ τις δικές μου συμβουλές, όχι
για να νιώσετε καλύτερα, αλλά για να αυξήσετε τη δυστυχία σας, όσοι είστε
δυστυχείς, ή για να νιώσετε άθλια, αν είστε χαρούμενοι ή έστω ήρεμοι.
Αυτό το σκάνδαλο που
βγήκε στην επιφάνεια και έχει αναστατώσει ολόκληρη την ελληνική κοινωνία με
έκανε να αναρωτηθώ ποια είναι τα όρια που διαχωρίζουν έναν παιδόφιλο από έναν
ομοφυλόφιλο.
Εύκολο, θα μου πείτε:
παιδόφιλος είναι αυτός που πάει με παιδιά, αγόρια ή κορίτσια, ενώ ομοφυλόφιλος
αυτός που πάει με άτομα του ίδιου φύλου που όμως δεν είναι παιδιά.
Φοβερό, είμαστε παγιδευμένοι
στις τρεις διαστάσεις.
Πώς θα επικοινωνήσουμε τότε
με τους άλλους που μας διαπερνούν και μας φωνάζουν και δεν παίρνουμε είδηση ;
Φοβερό, όταν κάνουμε τις
αμαρτίες μας, αυτοί μας βλέπουν. Κι εμείς νομίζαμε, οι τρισδιάστατοι, πως
είμαστε μονάχοι. Αδύνατον είναι λοιπόν να απομονωθούμε, να κλείσουμε τις πόρτες
και να επιδοθούμε στις μυστικές μας απολαύσεις.
Μας παρατηρούν.
Μπορεί και να στεκόμαστε
ψηλά, σε μια εξέδρα, ας πούμε, και γύρω γύρω αυτοί τρώγοντας τσιπς, πίνοντας
κόκα κόλα να διασκεδάζουν βλέποντας τους παραλογισμούς μας.
Πώς να βγάλω τώρα τα ρούχα μου και να παίξω με τους καθρέφτες ; Νιώθω κάθε φορά πως όλοι αυτοί είναι από κάτω και γιουχάρουν.
Μου καταστρέψανε οι
πολυδιάστατοι την ιερή μου μοναξιά.
Το μόνο που μου μένει πλέον
είναι να συμμορφωθώ, να κάνω τον σοβαρό και όταν είμαι ολομόναχος.
Πώς
μπήκε έτσι στραβά το κουρτινόξυλο ;
Παρ’
όλες τις προσπάθειές μας, αφού μετρήσαμε
και υπολογίσαμε και καρφώσαμε οριστικά τα καρφιά και τρέμοντας από το βάρος του
έπειτα το σηκώσαμε παραπατώντας και το ανεβάσαμε ψηλά κι ανεβήκαμε κι εμείς με
αβέβαια βήματα τα σκαλοπάτια της σκάλας και
ανυψώσαμε το βαρύ σκοτεινό αντικείμενο, ενώ ο ιδρώτας έτρεχε στο πρόσωπό
μας και είχαμε τη χαρακτηριστική αγωνία στην έκφρασή μας που κάτι μακρινό και
άσχετο θύμιζε, και τελικά το στερεώσαμε και μετά κατεβήκαμε και υποχωρήσαμε για
να εποπτεύσουμε το έργο μας από μακριά,
τότε είδαμε ότι το είχαμε
καρφώσει στραβά και μας κατέλαβε η ταραχή.
Πρέπει
τώρα να επιχειρήσουμε την αποκαθήλωση, είπαμε, αλλά είχαμε ήδη κουραστεί και η
πίστη μας είχε ελαφρά κλονιστεί, οπότε αποφασίσαμε να το αφήσουμε έτσι
στραβωμένο ελπίζοντας ότι η κουρτίνα πέφτοντας θα διασκέδαζε την εντύπωση. Και
αυτό κάναμε.
Μετά
από καιρό, είδες, είπαμε μεταξύ μας, κανείς δεν πρόσεξε την υπέρβαση του
μέτρου. Και στο κάτω κάτω, παρηγορηθήκαμε, ποιος είναι αυτός που κάρφωσε ποτέ
κουρτινόξυλο με γεωμετρική ακρίβεια...
