Έχει
μια γοητεία η αρρώστια στα ποιήματα.
Τα
πρόσωπα χλομά,
η
σάρκα με κάποια απελπισία
να
αγκαλιάζει τα οστά,
βλέμμα
θολό,
μια
θλίψη ευγενική
κι
ο Θάνατος λίγο πιο πίσω
να
καρτερεί χωρίς βιασύνη.
Απάτη!
Μη
σας ξεγελούν οι στίχοι!
Τον
τρόμο η ποίηση απεχθάνεται.
Ποτέ
δεν θα σας μεταδώσει
τη
φρίκη της αρρώστιας.
Όλα
τα θέλει γύρω της λεπταίσθητα
η
ξεπεσμένη αυτή αριστοκράτισσα.
Και
τον ετοιμοθάνατο ακόμα
θα
τον στολίσει με τις ωραίες λέξεις της
η
απατεώνισσα.
Τότε που φύτευα δεντράκια μιας
μηλιάς
και αχλαδιάς,
χάραξα πάνω στη φλούδα τους
το όνομα του βαρύ καημού μου.
Και από τότε τέλος δεν έχει
ούτε ησυχία
ο πόθος μου.
Το δέντρο μεγαλώνει,
φουντώνει ο καημός μου.
Και η ψυχή μου γεμίζει το κενό
ανάμεσα στα γράμματα.
Quando
ponebam novellas arbores mali et piri
cortici
summae notavi nomen ardoris mei.
Nulla
fit exinde finis vel quies cupidinis:
crescit
arbor, gliscit ardor: animus implet litteras.
P.
Annius Florus
Anth.
Lat. 248 R, 241 SB
Η μεταφορά στα ελληνικά είναι δική μου.
Μέσα στα μυστικά δωμάτιά μου
ο χρόνος
σαν
ζελατίνα είναι χυμένος.
Πολύ λίγοι υποθέτω
χρήστες του φβ έχουν την εμπειρία του καινοφανούς για πράγματα που σήμερα όλος
ο κόσμος θεωρεί κοινά και πολύ συνηθισμένα.
Κάποιοι μεγαλύτεροι
έχουμε αυτή την εμπειρία και μερικές φορές έχουμε και την αίσθηση ότι ο κόσμος
χωρίζεται σε δύο εποχές, σε εκείνη προ του καινοφανούς και σε αυτή μετά το
καινοφανές.
