Στον πατέρα

 

 

Μ’ έχεις στην αγκαλιά σου

και μου λες

λόγια που δεν καταλαβαίνω,

γλυκά βαραίνουν μου τα βλέφαρα,

κοιμάμαι

κι ονειρεύομαι

πως μες στην αγκαλιά σου μ’ έχεις,

λόγια μου λες

που δεν καταλαβαίνω,

όλα όμως γύρω

αποπνέουν ένα καινούργιο νόημα

που δυσκολεύομαι,

που προσπαθώ να καταλάβω.

Τα οράματα

 

Περνούν οι μέρες

και θυμώνουν τα οράματα,

στριφογυρνούν ανήσυχα,

αλλάζουν χρώματα,

στριμώχνονται μονάχα 

σε μια μικρή γωνιά.

 

Περνούν οι μέρες

κι έγιναν φορτικά τα οράματα,

θέλουν εδώ να εισβάλουν,

να αναποδογυρίσουν τη ζωή.

Θέλουν να γίνουν γεγονότα τα οράματα.

Το απαιτούν.

Τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα

 

 

Ας πούμε ότι πέθανα και ελεύθερη πια από τα βάσανα της ζωής πήρα τον δρόμο για τον Παράδεισο. Καμιά θλίψη δεν είχα, αντίθετα ανέβαινα χαρωπή το μονοπάτι που οδηγούσε στον λόφο μπροστά μου, εκεί που βρισκόταν η θύρα του Παραδείσου. Η θέση μου ήταν εκεί στα χλοερά λιβάδια, στα γάργαρα νερά και στα βαθύσκιωτα δέντρα, κάτω από τα οποία θα ξάπλωνα όλη  μέρα, διότι ο ήλιος με πειράζει και τον αποφεύγω.

Μια συνέντευξή μου στο "Παλμός news"

 

https://www.palmosnews.gr/69823/arthrografia-sinentefkseis/eimai-etoimi-na-akouso-ta-pio-spoudaia-katorthomata-kai-ta-pio-apotropaia-apo-enan-anthropo-kaiti-vasilakou-singrafeas/

Σε ποιο περιβάλλον μεγαλώσατε ;

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Χανιά, μια όμορφη πόλη που όμως ως παιδί δεν το καταλάβαινα και δεν μπορούσα να το εκτιμήσω. Σίγουρα όμως οι εικόνες που έβλεπαν τα μάτια μου πρέπει να επηρέασαν θετικά τον ψυχισμό μου.

Δεν είμαι ωστόσο Χανιώτισσα. Έζησα εκεί ως τα δεκαέξι μου χρόνια, επειδή ο πατέρας μου ως δασοπόνος είχε μετατεθεί στο Δασαρχείο Χανίων.