Πορεία ζωής

Δέκα χρονών

Πω πω, τι απέραντος που είναι ο κόσμος και πόσα όμορφα πράγματα έχει! Θέλω να μεγαλώσω γρήγορα, να κάνω ό,τι κάνουν οι μεγάλοι, να φορώ ωραία φουστάνια και γόβες με ψηλά τακούνια, να βάφομαι και να είμαι όμορφη. Να είμαι πλούσια και να κάνω ταξίδια και να με ερωτεύονται οι άνδρες. Τι υπέροχος είναι αυτός ο κόσμος και τι χαρές με περιμένουν, όταν μεγαλώσω. Είναι τόσο ωραία όλα και θέλω όλα να τα ζήσω!

Έξι βιβλία που με σημάδεψαν

Ποια βιβλία μάς έχουν σημαδέψει; Ασφαλώς δεν είναι μόνο πέντε ή έξι, είναι πολλά περισσότερα. Εδώ εγώ θα αναφέρω εκείνα τα έξι που μου ήρθαν πρώτα στο νου. Τα διάβασα σε διάφορες περιόδους της ζωής μου, άλλα, όταν ήμουν πολύ νέα, άλλα λίγο πιο μεγάλη, κανένα, όταν ήμουν πια ώριμη.

Με αυτό θέλω να πω ότι για να μας σημαδέψει ένα βιβλίο, πρέπει η ψυχή μας να είναι ακόμα χλωρή, εύπλαστη και με λίγες εγγραφές. Τότε ένα βιβλίο είναι ικανό να μας χαράξει και να φέρουμε για πάντα τα σημάδια του.

 Όταν μεγαλώσουμε αρκετά, αρκούμαστε στο να απολαμβάνουμε την ανάγνωση, την ωραία γραφή και τις ιδέες που περιέχονται στο βιβλίο, οι εντυπώσεις μας όμως δεν είναι πια τόσο ισχυρές όσο στη νεότητά μας. Κρίμα είναι βέβαια που χάνεται η μαγεία, αλλά αυτό είναι το τίμημα της ωριμότητας.

Ιδού λοιπόν έξι από τα βιβλία που με έχουν σημαδέψει:

Τίγρεις στην πόλη

Η πόλη ξαφνικά γέμισε τίγρεις.

Ήταν κάτι απροσδόκητο αυτό, καθώς όλοι εδώ οι κάτοικοι ξέραμε πως οι τίγρεις ζουν πολύ μακριά από μας, σε άλλα μέρη εξωτικά και επικίνδυνα.

Πώς ακριβώς συνέβη αυτό, δεν γνωρίζουμε με ακρίβεια. Κάποιοι λένε ότι ήρθε ένας ξένος με δυο τίγρεις, μια αρσενική και μια θηλυκιά, κάπου τις κράτησε έξω από την πόλη, όπου κανείς δεν τον έβλεπε, και σε λίγο καιρό η θηλυκιά γέννησε δυο τιγράκια. Μετά από ένα διάστημα που δεν ξέρουμε πόσο κράτησε, οι τίγρεις πολλαπλασιάστηκαν, έφαγαν τον άνθρωπο που τις κρατούσε και μετά σκόρπισαν στην πόλη.

"Κάθεται απέναντί του"

Κάθεται απέναντί του

και μιλά ακατάσχετα,

γελά, καπνίζει,

λέει προστυχιές,

κάποιες στιγμές

του ψιθυρίζει

λόγια ερωτικά

και υγραίνονται τα μάτια της,

ύστερα πάλι ξεκινά

τις χυδαιότητες,

πράγματα αλλόκοτα

και νοσηρά πολύ.

Μετά σηκώνεται

και γδύνεται αργά

και τον κοιτάζει

μες τα μάτια,

με θράσος

και με οικειότητα

μέσα στα μάτια τον κοιτάζει

και στέκεται γυμνή μπροστά του,

γλείφει τα χείλια της

με ανείπωτη αυθάδεια

και μες τα μάτια τον κοιτάζει.

Κι εκείνος

τι να κάνει,

της χαμογελά ανήμπορος.

Τι άλλο άραγε

μπορεί να κάνει

μια φωτογραφία.