Γουχάν: θρίλερ επιστημονικής φαντασίας

Θα μπορούσε κανείς να γράψει μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, όμως δεν χρειάζεται πια να το κάνει. Το θρίλερ επιστημονικής φαντασίας συντελείται ήδη στην πραγματικότητα: έντεκα εκατομμύρια άνθρωποι έχουν αποκλειστεί σε μια πόλη, η έξοδος από αυτήν απαγορεύεται, η είσοδος σε αυτήν απαγορεύεται.

Θέατρο: "Σκέτη κοροϊδία"

Δυο άνδρες, ο ένας στην ακμή του και ο άλλος στη δύση του συναντώνται σε ένα γραφείο κουβαλώντας ο καθένας τα προβλήματα της ζωής του και τα καθημερινά του βάσανα. Οι θέσεις τους φαίνονται αντίθετες – λογικό, σκέφτεσαι, αφού ο ένας είναι νεαρός και ο άλλος ηλικιωμένος. Τα συμφέροντά τους φαίνονται να συγκρούονται – λογικό, σκέφτεσαι, έχουμε εδώ το κλασικό χάσμα γενεών. Αυτό όμως που ακολουθεί ανατρέπει τους λογικούς συνειρμούς σου, γιατί ο συγγραφέας πολύ σοφά θέλει να σου δείξει ότι όλοι μας σήμερα βράζουμε στο ίδιο καζάνι.

Τενεσί Ουίλιαμς και Ντίνος Χριστιανόπουλος: πληρωμένοι έρωτες

Το μυθιστόρημα του Τενεσί Ουίλιαμς «Η ρωμαϊκή άνοιξη της κυρίας Στόουν» το είχα διαβάσει πριν αρκετές δεκαετίες, πλην όμως δεν το ξέχασα.

Αφηγείται την έκπτωση μιας όμορφης και διάσημης  ηθοποιού που καταλήγει μόνη και αφανής στα ώριμα χρόνια της και απογοητευμένη καταφεύγει στην αγκαλιά ενός πληρωμένου  ασήμαντου νεαρού.

Αυτή την τραγική ιστορία μού θυμίζει έντονα  ένα ποίημα του Ντίνου Χριστιανόπουλου:

"Τα πένθη μού τελείωσαν"

Πάει καιρός που δέχτηκα

τα τελευταία συλλυπητήρια

-θα είναι τώρα πάνω

από δυο δεκαετίες-

άλλος νεκρός να θάψω

δεν μου έμεινε.

Λοιπόν,

τα πένθη μού τελείωσαν,

τώρα ίσια μια ευθεία γραμμή

χωρίς καμιά αγωνία,

μια ίσια ευθεία γραμμή

ως το δικό μου τέλος.

Μα πάλι δεν ανησυχώ.

Ωραία τα έχω κανονίσει,

κανείς να μην πενθήσει

με το θάνατό μου,

κανείς να μη δεχτεί συλλυπητήρια.

Τι ελευθερία είναι πάλι αυτή.