Ιστορίες λαγνείας

Μετά από μια μάλλον ήσυχη και πληκτική ζωή πέθανα αισίως στα 98 μου χρόνια. Ήμουν βέβαιη ότι θα πήγαινα στον παράδεισο, αλλά είχα κάνει λάθος. Ο άγιος Πέτρος στην πύλη του γνωστού κήπου με κοίταξε καχύποπτα από πάνω ως κάτω και με ρώτησε:

Η τύχη των μιγάδων στα χρόνια της δουλείας στην Αμερική

Την εποχή της μαύρης δουλείας στην Αμερική γεννήθηκαν πολλά παιδιά μιγάδες. καθώς οι λευκοί κύριοι είχαν συχνά σεξουαλικές σχέσεις με τις μαύρες σκλάβες τους, Η τύχη αυτών των παιδιών ήταν φυσικά προκαθορισμένη: ήταν κι αυτά σκλάβοι.

Φίλοι δεξιοί, φίλοι αριστεροί

Δεκαετία του ’50.

Ο πατέρας μου, δημόσιος υπάλληλος, ψήφιζε ΕΡΕ και Κωνσταντίνο Καραμανλή, όχι επειδή φοβόταν μη χάσει τη θέση του, αλλά επειδή ήταν δεξιός. Και η μητέρα μου ψήφιζε κι εκείνη ΕΡΕ, μια και αυτή ήταν η ιδεολογία του πατέρα μου. Αυτό ήταν το μόνο σημείο, στο οποίο τον υπάκουε. Κατά τα άλλα ήταν μια γυναίκα αυταρχική που έκανε ό,τι ήθελε. Είχε μάλιστα μερικές φορές κάτι ιδέες που σήμερα θα θεωρούνταν αναρχικές, τότε ήταν απλώς περίεργες. Ο πατέρας μου όμως την ανεχόταν, επειδή την αγαπούσε υποθέτω.

Δυτικοί που μισούν τη Δύση

Ας κάνουμε μια προσπάθεια να καταλάβουμε τον εαυτό μας:

Είμαστε υπέρ της δημοκρατίας.

Υπέρ της εξίσωσης των γυναικών με τους άνδρες.

Κατά της κακοποίησης των παιδιών.

Υπέρ της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών.

Υπέρ της ελευθερίας του λόγου.

Υπέρ της ανεξιθρησκίας.

Κατά της κακοποίησης και εκμετάλλευσης των ζώων.

Υπέρ της σεξουαλικής ελευθερίας.

Υπέρ των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων.

Κατά της λογοκρισίας στην καλλιτεχνική δημιουργία.

Κατά των διακρίσεων με βάση το χρώμα του δέρματος, το θρήσκευμα, τη φυλή.

Υπέρ της μόρφωσης και της γενικής καλλιέργειας.

Υπέρ των ατομικών δικαιωμάτων.

Και:

Κατά της Δύσης.