Το Παρίσι του 18ου αιώνα: μια άσχημη πόλη

Το 1731 ο Ζαν Ζακ Ρουσό έρχεται για πρώτη φορά στο Παρίσι και απογοητεύεται:

 « Περίμενα να δω μια όμορφη και επιβλητική πόλη με μεγαλοπρεπείς λεωφόρους και παλάτια από μάρμαρο και χρυσάφι. Είδα αντιθέτως στενούς, ακάθαρτους και βρωμερούς δρόμους και άθλια, μαύρα σπίτια ανθυγιεινά, ζητιάνους, φτώχεια, καραγωγείς και μαγαζιά που πουλάνε παλιά ρούχα και παλιά καπέλα».

Γεροντικό οιδιπόδειο

Στην κηδεία της εκατόχρονης μητέρας του ο κύριος Λευτέρης, εβδομήντα πέντε ετών, έκλαιγε γοερά κι αφύσικα. 

Συγκινηθήκαμε κι εμείς και παρά λίγο ν’ αρχίσουμε τον κοπετό μαζί του, αλλά μας πρόλαβε η κυρία Ειρήνη, η νύφη της νεκρής, η σύζυγος του γιου, μια γραία θαλερή γύρω στα ογδόντα πέντε – παλιά μεγάλη ιστορία αυτή,  ο κύριος Λευτέρης παλικαράκι δεκαοχτώ χρονών και η κυρία Ειρήνη παντρεμένη, ας είναι, έσμιξαν από τότε κι έμειναν αχώριστοι – μας πρόλαβε λοιπόν η κυρία Ειρήνη, πριν ξεκινήσουμε ομαδόν τον κοπετό, και έσωσε την κατάσταση.

«Έλα, Λευτέρη, ησύχασε» είπε στον άντρα της με αυστηρή φωνή.

Και ο Λευτέρης πέφτοντας στην αγκαλιά της παρηγορήθηκε γλυκά, όπως παρηγοριόταν άλλωστε εδώ και κάπου εξήντα χρόνια.

Η επιστολή του Απίωνος

Διαβάστε αυτή την επιστολή που στέλνει στον πατέρα του ένας νεαρός που μόλις έχει καταταγεί στο ναυτικό:

"Ήρθε πάλι ένα φως αδύνατο"

Ήρθε πάλι ένα φως

αδύνατο

ύστερα από σκοτάδια ημερών,

ανοίγω λίγο το παράθυρο,

παίρνω αναπνοές,

ξανά με κατακλύζουν τα νοήματα:

σχέσεις, διασυνδέσεις

και συμπεράσματα αβίαστα προκύπτοντα,

έχει κάποια διάρθρωση εκ νέου

 ο κόσμος,

έναν υποτυπώδη σκελετό.

Και το σκοτάδι στον ορίζοντα μου γνέφει:

«Είμαι πάντα εδώ

με άλλες διασυνδέσεις,

με άλλους τελικούς σκοπούς,

με άλλα συμπεράσματα

πιο δύσκολα.

Και θα ξανάρθεις,

ω, ναι,

θα ξαναμπείς

στον ωραίο μου κόσμο

και θα αναβαπτιστείς».