Το Πεδίο του Άρεως πεθαίνει κι αυτοί χτενίζονται

Δεκαέξι χρονών, όταν ήρθα στην Αθήνα, το τελευταίο μέρος που θα ήθελα να επισκεφθώ ήταν το Πεδίο του Άρεως, το πάρκο που βρισκόταν δέκα λεπτά πιο κάτω από το σπίτι μου.

Μεγαλωμένη δίπλα στη θάλασσα, σε μια μικρή, όμορφη πόλη, όπως ήταν τα Χανιά τη δεκαετία του ’50 και του ’60, αυτό που με θάμπωνε στην Αθήνα ήταν η αίσθηση ότι ζούσα τώρα σε μια μεγάλη πόλη, με φώτα, με κίνηση, με μεγάλες λεωφόρους, με ανωνυμία – αυτό κυρίως, η ανωνυμία που ακόμα μου αρέσει – με αμέτρητα μαγαζιά και προ πάντων με αμέτρητες καφετέριες.

«Με λένε Αρτέμη»: δυο τύποι Νεοελλήνων του 1982 που σήμερα έχουν γίνει καθεστώς

Ποτέ δεν συμβάδισα με τις πολιτικές απόψεις του Χάρρυ Κλυνν  και οι σχετικές δημόσιες δηλώσεις του τα τελευταία χρόνια μού είχαν προκαλέσει απογοήτευση και θυμό. Αυτό όμως δεν αναιρεί το μεγάλο του ταλέντο και την αξία του ως σατιρικού καλλιτέχνη.

Ανάμεσα στους τύπους του Νεοέλληνα που σατίρισε θεωρώ ότι κατέχει μοναδική θέση ο Αρτέμης, ο καλοζωισμένος αριστερός διανοούμενος που ούτε αριστερός είναι ούτε διανοούμενος.

Κατάσταση res

Τι ακριβώς είσαι, όταν βρίσκεσαι ξαπλωμένος, αναισθητοποιημένος στο χειρουργικό κρεβάτι και από πάνω σου στέκονται διάφοροι ξένοι και άγνωστοι άνθρωποι, γιατροί, νοσοκόμοι και άλλοι που κρατούν παράξενα εργαλεία στα χέρια τους, μιλούν μεταξύ τους με οικειότητα και ανοίγουν τρύπες στο σώμα σου; Τι ακριβώς είσαι εκείνη την ώρα;

Οι μάζες, τα είδωλα και η πραγματικότητα

Καλά είναι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και για άλλους λόγους και γιατί παίρνουμε μια ιδέα για το πώς σκέφτονται οι μάζες, όταν ερεθίζονται από τα έργα και τις ημέρες των διασήμων.

Οι διάσημοι το ξέρουν αυτό και προσέχουν τι θα πουν και πώς θα σταθούν, όταν οι δημοσιογράφοι τούς περιτριγυρίζουν. Τι κάνουν, όταν είναι μακριά από τη δημοσιότητα, δεν γνωρίζουμε και δεν μας πέφτει και λόγος. Παρ’ όλα αυτά οι μάζες είναι σαρκοβόρες και αλίμονο σε κείνον που θα βρεθεί στα σαγόνια τους.