"Μονάχος περπατώντας..."

Μονάχος περπατώντας

σε λεωφόρους με βουή

στις διαβάσεις

να αναβοσβήνουν τα φανάρια

μπαίνοντας σε πλατείες

στα τραπεζάκια ο κόσμος

έπινε καφέ και συζητούσε

πάρκα διασχίζοντας

μέσα στις πρασινάδες

στα παγκάκια

κάθονταν οι αλλοδαποί

με τα παιδιά τους

στρίβοντας στα στενάκια

με την ερημική σιγή τους

τα πεζοδρόμια πού και πού

βρεγμένα

και στα μπαλκόνια να θάλλουν τα φυτά

έπειτα βγαίνοντας ξανά στις λεωφόρους

με την ατέλειωτη βουή

λεωφορεία

τρόλεϊ

ταξί και γιωταχί

άνθρωποι διασταυρώνονταν μαζί του

οι νεαροί μιλούσαν

ατελείωτα στα κινητά

ο ήλιος είχε βαρεθεί

και πήγαινε να βασιλέψει

κι ήταν ο ουρανός βαθύς

ένα βελούδο σκούρο μπλε

όμως αυτός σκυφτός

βαθιά μέσα στις σκέψεις του

δεν έβλεπε

δεν άκουγε

και μέσα του

βάραινε μαύρο σύννεφο η οργή

εικόνες από χρόνους μακρινούς

που αρνούνταν να εξατμιστούν

μικρές εικόνες κόλασης

που διαδέχονταν η μια την άλλη

και ξεπηδούσε από μέσα του η οργή

μια δυστυχία ένας πόλεμος

ήταν ολόκληρο το σώμα του

οι άλλοι όμως τίποτε από αυτά

δεν έβλεπαν

έβλεπαν έναν άνθρωπο κανονικό

που προχωρούσε σιωπηλός στο δρόμο του

μόνο που ήταν τυλιγμένος

από μια παγωνιά ασυνήθιστη 

για τέτοια εποχή.

Δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό "Μανδραγόρας", τεύχος 56..

Η ελληνική κοινωνία, όπως απεικονίζεται στις κωμωδίες του ’50 και του ’60

Στις κωμωδίες του ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του ’50 η μικροαστική και μεσοαστική τάξη παρουσιάζονται λίγο πολύ όπως είναι στην πραγματικότητα, με την αναμενόμενη φυσικά υπερβολή που απαιτούν οι κωμωδίες.

Οι έμμεσες καταγγελίες σε όσες ταινίες ασχολούνται με τη μεσαία τάξη έχουν σχέση με κοινωνικά και όχι με οικονομικά προβλήματα:

"Στοχαστικοί και ευαίσθητοι"

                                              Σ. Νταλί: Η μεταμόρφωση του Νάρκισσου 

Είμαστε σοβαροί,

ενίοτε θλιμμένοι

κι όταν μιλάμε,

έχουμε κάτι βαρυσήμαντο να πούμε

-τα μάτια μας

μένουν στεγνά ωστόσο,

γυάλινα μάτια,

αβαθή,

ας είναι-

καταγγέλλουμε

-αυτός εξάλλου είναι ο προορισμός μας-

ό,τι άδικο επιπλέει

στην επιφάνεια της θάλασσας,

κήρυκες είμαστε

ενός Ωραίου ασύλληπτου

για τους κοινούς θνητούς,

περιφερόμαστε

μια αποφορά αναδίνοντας

χαρακτηριστική

-κοινό σημείο των ομοτέχνων όλων μας-

προορισμός μας είναι

να φωτίσουμε τον κόσμο τούτο

που παραδέρνει μέσα στα σκοτάδια του,

στοχαστικοί εμείς,

δέκτες ευαίσθητοι

πανομοιότυπων τραγωδιών

-για τραγωδίες ξένες

προς τις δυνατότητές μας

μένουμε σιωπηλοί φρονίμως-

γενικά συλλέγουμε κραυγές

και τις μορφοποιούμε

-έργο επώδυνο για ένα καλλιτέχνη-

αλλά τα μάτια μας

-γυάλινα,

αβαθή- 

αρνούνται να δακρύσουν.

«Μήνις Αχιλλέως» και ένας τυπικός ομηρικός καβγάς

 Στη σκηνή του Αχιλλέα. Η Βρισηίδα οδηγείται στον Αγαμέμνονα. Τοιχογραφία από την Πομπηία, 1ος αι. μΧ.

Αν οι τσακωμοί των βουλευτών μας στη Βουλή μάς κάνουν μερικές φορές κακή εντύπωση, ας μην ξεχνάμε πως αυτοί οι τσακωμοί των πολιτικών μας αρχόντων έχουν πολύ βαθιές τις ρίζες τους και φτάνουν μέχρι τα χρόνια του Ομήρου. Το έχουν αυτό το ελάττωμα όσοι κυβερνούν: είναι αλαζόνες και ανησυχούν πολύ για το προσωπικό τους γόητρο.

Στο Α της Ιλιάδας, στους στίχους 59 – 303 έχουμε τον πρώτο και τον πιο διάσημο ομηρικό καβγά του έπους ανάμεσα στον Αχιλλέα και τον Αγαμέμνονα που λίγο ακόμα και θα κατέληγε σε φονικό. Ο λόγος; Το ατομικό γόητρο του καθενός.