Εξισώσεις

Ένας θάνατος ίσον δέκα θάνατοι

ίσον εκατό θάνατοι

ίσον εκατό χιλιάδες θάνατοι

ίσον αμέτρητοι θάνατοι

ίσον ένας θάνατος.

Ένας φόνος ίσον δέκα φόνοι

ίσον εκατό φόνοι

ίσον εκατό χιλιάδες φόνοι

ίσον όλοι οι φόνοι του κόσμου

ίσον ένας φόνος.

Ένας νεκρός ίσον τίποτα

ίσον δέκα νεκροί

ίσον τίποτα

ίσον εκατό νεκροί

ίσον τίποτα

ίσον εκατό χιλιάδες νεκροί

ίσον τίποτα

ίσον όλοι οι νεκροί

ίσον τίποτα.

Ένας δικός μου νεκρός ίσον δέκα άλλοι νεκροί

ίσον εκατό άλλοι νεκροί

ίσον εκατό χιλιάδες άλλοι νεκροί

ίσον όλοι οι νεκροί του κόσμου

ίσον κανείς άλλος νεκρός.

Πρόκειται για έννοιες που πολλαπλασιαζόμενες επί οποιονδήποτε αριθμό μάς δίνουν πάντα το Άπειρο. 

Μια βόλτα στη ρωμαϊκή Έφεσο

Οι ελληνικές πόλεις στα χρόνια της Ρωμαιοκρατίας συνέχισαν να ζουν λίγο πολύ όπως και πριν, τότε που τις κυβερνούσαν οι βασιλείς των ελληνιστικών βασιλείων. Δεν μπορούσαν να ασκούν εξωτερική πολιτική, αλλά εξέλεγαν τους τοπικούς τους άρχοντες που φρόντιζαν για τα εσωτερικά ζητήματα της πόλης.

Αυτές οι γενιές των Ελλήνων που ήρθαν στη ζωή μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου είχαν μεν συνείδηση του μεγάλου πολιτισμού τους, αλλά είχαν ξεχάσει πώς είναι να ζει κανείς ελεύθερος και ανεξάρτητος στην πόλη του. Αυτό  ήταν ήδη μια μακρινή ανάμνηση που δεν νομίζω ότι τους προκαλούσε θλίψη. Με λίγα λόγια οι Έλληνες επί Ρωμαιοκρατίας ήταν καλά προσαρμοσμένοι στα δεδομένα της εποχής τους.

Τα πράγματα στη ζωή είναι απλά, τι δεν καταλαβαίνεις;

Έπεσα πάνω σε μια εικόνα που έλεγε τα γνωστά, πόσο εύκολα είναι όλα, αν έχουμε καλή προαίρεση, εμπιστοσύνη στους άλλους και στη ζωή, αισιοδοξία, θετική σκέψη και καλή καρδιά.

Ναι, η ζωή είναι απλή και όλα τα εμπόδια ξεπερνιούνται, αρκεί εμείς να ακολουθήσουμε τις συμβουλές της εικόνας. Και έτσι ξαφνικά ο κόσμος θα γίνει βατός, καμιά στενοχώρια, καμιά θλίψη ή αμηχανία, όλα θα είναι πλέον εύκολα και θα τη βγάλουμε αυτή τη ζωή τη ρημάδα απαλά και πολύ γλυκά.

"Σ' αυτό τον κόσμο..."

Σ’ αυτό τον κόσμο

των παλουκωμένων και των σταυρωμένων

των σφαγμένων

των αποκεφαλισμένων

των πνιγμένων

των θαμμένων ζωντανών

των ακρωτηριασμένων

των πουλιών με τις σπασμένες φτερούγες

της γάτας με το βγαλμένο μάτι

της αρκούδας με την αλυσίδα

των σφαγείων

στον κόσμο αυτό που εξ ορισμού

οι ποιητές εμπνέονται

από

το φίδι που εξοντώνεται

το τζιτζίκι που ανασκολοπίζεται

την πεταλούδα που πεθαίνει από ασφυξία

το ψάρι που σπαρταρά στο καλάθι

στον κόσμο αυτό

τον παλουκωμένο

το σταυρωμένο

τον απαγχονισμένο

τον καρατομημένο

καλούμαστε να ζήσουμε.

Με όχι μεγάλη σκληρότητα

για να μην ξαναγίνουμε θηρία.

Με όχι μεγάλη ευαισθησία

για να μην καταντήσουμε τρελοί.