Η μοναξιά του δυτικού πολιτισμού

Ο δυτικός κόσμος πολύ απέχει από το να είναι ο επίγειος παράδεισος, όπου ο άνθρωπος, η ζωή του, η περιουσία του, τα δικαιώματά του, η αξιοπρέπειά του είναι εξασφαλισμένα εκατό τοις εκατό. Ο δυτικός κόσμος είναι απλώς λιγότερο φριχτός από τον υπόλοιπο κόσμο.

Στο δυτικό κόσμο παραδείγματος χάριν έχω περισσότερες πιθανότητες να μορφωθώ, να βρω δουλειά, να έχω ένα ικανοποιητικό μισθό και μια σχετικά καλή σύνταξη και να ζήσω μέχρι τα βαθιά μου γεράματα.

Πώς να απαλλαγείτε από τους ενοχλητικούς στο ίνμποξ

ti kaneis?

....(σιωπή)

eise edw?

.....(σιωπή)

?????

me lene giorgo.

.....(σιωπή)

apo pou eise?

....(σιωπή)

eime 38 xronon.

....(σιωπή)

me ti asxolise?

Καλησπέρα, Γιώργο. Είμαι μεγάλη για σένα και δεν ενδιαφέρομαι για στενότερες φιλίες.

poso eise?

.....(σιωπή)

emena mou aresoun i megales.

.....(σιωπή)

mou aresi i foto sou.

....(σιωπή)

xa xa orea pername.

....(σιωπή)

meno thesaloniki, esi?

....(σιωπή)

giati de mou milas?

....(σιωπή)

eise mesa i efiges?

.....(σιωπή)

?????

......(σιωπή)

mou aresoun i sklires ginekes.

....(σιωπή)

pes kati.

Είμαι 70 χρονών.

....(σιωπή)

Γιώργο;

.....(σιωπή)

Μέσα είσαι ή έφυγες;

....(σιωπή)

Μένω Αθήνα.

....(σιωπή)

Μου αρέσει η φωτό σου.

....(σιωπή)

Δώσε μου ένα τηλέφωνο να σε πάρω.

Μπλοκ!

(Κρίμα, πάνω που είχα αρχίσει να υποκύπτω...)

Ευτυχία

Πολλά ανά τους αιώνες έχουν γραφτεί για την ευτυχία και ο άνθρωπος, μολονότι ποτέ δεν τη βρήκε, εξακολουθεί να γράφει γι’ αυτήν και να επιμένει ότι κάποτε θα τη βρει.

Ανόητη μου φαίνεται αυτή η επιμονή του  και στερούμενη σοφίας, εφόσον ξέρει  πολύ καλά ότι η ευτυχία είναι μια ωραία λέξη που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ευτυχία δεν υπάρχει, υπάρχουν μόνο στιγμές ευτυχίας και τέτοιες έχουμε όλοι μας ζήσει. Αλλά παρατεταμένη, ισόβια ευτυχία δεν υπάρχει, διότι δεν προβλέπεται κάτι τέτοιο από τον Δημιουργό ή τη Φύση ή την Τυχαιότητα.

Ο διασκεδαστής (διήγημα)

Καθόμασταν στην παραλία και συζητούσαμε και όλα ήταν καλά. Στην πόλη είχε ζέστη, αλλά εδώ είχε δροσιά. Τρώγαμε θαλασσινά και πίναμε μπύρες. Μετά βαρεθήκαμε, μπήκαμε στα αυτοκίνητά μας και γυρίσαμε στην πόλη.

Εδώ τώρα το διαμέρισμα είναι σκοτεινό και ζεστό. Τέλειωσαν τώρα εδώ οι παραισθήσεις και οι ψευδαισθήσεις. Ο εαυτός μου με περίμενε ακίνητος, απλωμένος στα σταχτοδοχεία, τα ποτήρια, τα τραπέζια, τις καρέκλες. Δεν του είπα τίποτα, εξάλλου τα ήξερε όλα. Μπήκα μέσα και κλείδωσα έξω τον κόσμο.