"Μια ζωγραφιά αγίας θα γίνω..."

Τώρα με μια γενναία πράξη,

 μια πληγωμένη πράξη

 μετά την άρνησή σου

 ως αναμάρτητη θ’ ανέβω

 στη σκοτεινή μου κόχη

 να σταθώ,

 ξανά μια ζωγραφιά θα γίνω

 να έρχονται οι αμαρτωλοί

 να προσκυνούν,

 να εξομολογούνται,

 μια ζωγραφιά αγίας θα γίνω

 να ακούω τα πάθη των ανθρώπων

 και να κατανοώ.

(1987)

Δημοσιεύτηκε στη Βιβλιοθήκη:

http://bibliotheque.gr/?p=36807

Εθνικές εορτές και παρελάσεις

Είμαι πολύ περήφανη που οι πρόγονοί μου  πήραν τα όπλα κάποτε κι έδιωξαν τους Τούρκους από τον τόπο μας. Το είχαν επιχειρήσει και άλλες φορές στο παρελθόν, αλλά δεν τα είχαν καταφέρει. Αυτή τη φορά όμως, με νίκες και με ήττες, με φαγωμάρα και με μεγαλείο, αλλά και με τη βοήθεια των Ευρωπαίων προς το τέλος  οι πρόγονοι έδιωξαν τους Τούρκους από ένα μέρος της σημερινής Ελλάδας και έφτιαξαν το νέο ελληνικό κράτος.

Έχουμε επομένως κάθε λόγο οι επίγονοι να γιορτάζουμε την επέτειο της ανεξαρτησίας μας  και να τιμούμε τη μνήμη των αγωνιστών προγόνων μας.

Ως εδώ καλά.

Όμως τιμούμε τελικά τους αγωνιστές του 21 και τον αγώνα τους;

Ο Ανακριτής (διήγημα)

-Ήρθα εδώ για  να  δηλώσω ότι είμαι αθώα, είπα λαχανιασμένη στον ανακριτή.

Είχα ανέβει με τα πόδια τρέχοντας δυο ορόφους  και μου είχε κοπεί η ανάσα.

Αυτός με κοίταξε ατάραχος.

-Καθίστε, παρακαλώ. Θέλετε μήπως λίγο νερό;

-Ευχαριστώ, όχι.

Κάθισα απέναντί του και άφησα να περάσουν λίγα δευτερόλεπτα μέχρι να ξαναβρώ την κανονική αναπνοή μου. Ο ανακριτής με κοίταζε απαθής.

-Δεν έχω κάνει τίποτα  ενάντια στο νόμο, είπα. Όλες μου οι πράξεις είναι σύννομες. Καταλαβαίνετε τι θέλω να πω.

Ο Γοδεφρείδος

 

Ο Γοδεφρείδος, ετών πενήντα πέντε, έζησε πολυτάραχη ζωή. 

Τώρα παροπλισμένος διηγείται σ’ αυτούς που έρχονται να τον ακούσουν, τα πάθη και τις περιπέτειες, τους κινδύνους, τους έρωτες, τις δολοπλοκίες, τις μηχανορραφίες, τις ταραχές και τις ηδονές του.

         

Ιδίως οι νέοι, τι καλό ακροατήριο είναι! 

Τον ακούν με μάτια διψασμένα και υγρά κι η φαντασία τους οργιάζει.

Κι ο Γοδεφρείδος, όχι, ψέματα δεν λέει. 

Δεν παραλείπει τίποτα και δεν προσθέτει. 

Είναι αυθεντικός.

Τις νύχτες, όταν μένει μόνος, παίρνει τη λάμπα και πάει στον καθρέφτη.

Γοδεφρείδε, λέει του εαυτού του, τι γρήγορα που γέρασες. 

Και τι καλά που θα’ ταν να γύριζε απάνω κάτω ο χρόνος, 

να ξαναζούσες από την αρχή τις περιπέτειές σου.

Εδώ όμως, όταν μιλά του εαυτού του, 

ο Γοδεφρείδος ψεύδεται. 

Γιατί η αλήθεια είναι πως τίποτα δεν έζησε σ’ ευτυχισμένη ένταση. 

Τα πάθη και τα μίση, οι έρωτες κι οι ηδονές του 

γίνανε όλα μέσα σε μια ομίχλη θλιβερή, αποπνιχτική.

Αχ, λέει ο ψεύτης Γοδεφρείδος στο είδωλό του, 

αχ, λέει και νοσταλγεί.

Και ο ανόητος δεν σκέφτεται 

πως κι αν ακόμα γύριζε απάνω κάτω ο χρόνος, 

με το που θα ξαναφτιαχνότανε το σκηνικό, 

θα ξεκινούσε αθόρυβα απ’ τον ορίζοντα η ομίχλη να τον κατακαλύψει.  

Δημοσιεύτηκε στη Βιβλιοθήκη:

http://bibliotheque.gr/?p=36004