Η ναρκισσίστρια μητέρα Α΄ Μέρος

Όσες μητέρες πάσχετε από αυτή τη διαταραχή χαρακτήρα, μάλλον δεν θα αναγνωρίσετε τον εαυτό σας στην περιγραφή που ακολουθεί. Επειδή ο παθολογικός ναρκισσισμός τυφλώνει αυτόν που τον έχει και δεν του επιτρέπει να αναγνωρίσει τα σημάδια της παθογένειάς του. Αντίθετα, όσοι υπήρξατε θύματα μιας τέτοιας μητέρας, θα αναγνωρίσετε αμέσως τον εαυτό σας.

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο γι’ αυτή τη διαταραχή χαρακτήρα είδα με απογοήτευση ότι στα ελληνικά δεν γίνεται καμιά αναφορά, εκτός από ένα πολύ ήπιο άρθρο που δεν αφήνει να διαφανεί η τραγικότητα μιας τέτοιας κατάστασης. Στα αγγλικά όμως βρήκα πλήθος άρθρων πολύ αναλυτικών που με έμπασαν σε μια κόλαση. Γιατί αυτά που διάβασα ήταν η κόλαση που βιώνουν τα παιδιά στα χέρια μιας τέτοιας γυναίκας.

Η τιμωρία του Χ.Π. (διήγημα)

Η τιμωρία που υφίσταται ο Χ.Π. σχεδόν από τη γέννησή του –ίσως και νωρίτερα- είναι η εξής:

Δεν συμμετέχει παρά ελάχιστα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Εργάζεται βέβαια κι έτσι δεν ζει σε βάρος κανενός, αλλά κατά τα άλλα βρίσκεται σ’ ένα διάφανο περιθώριο, μέσα από το οποίο θεάται τον κόσμο.

          Κατά καιρούς έχει προβληματιστεί γιατί να του συμβαίνει αυτό. Ανάλογα με την ηλικία, στην οποία βρίσκεται κάθε φορά, δίνει και μια διαφορετική απάντηση. Τώρα, γύρω στα πενήντα του, έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτό που υφίσταται είναι μια τιμωρία της Μοίρας (όπου η λέξη «Μοίρα» μπορεί να πάρει πολλές, εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους σημασίες), η οποία συνέπλεξε γονίδια και εξωτερικές συμπτώσεις με τέτοιο τρόπο, ώστε να πάει ο ίδιος και να εντοιχισθεί στο διάφανο περιθώριό του.

«Νυχτώνει αργά». Κριτική του Κώστα Τσιαχρή

 «Η  τέχνη    ερμηνεύεται  μόνο  με  τέχνη»  Δημήτρης  Μυταράς

    Θα  ξεκινήσω  την  περιήγησή  μου   σε  τούτη  τη συλλογή  ανάποδα , απ' το  μικρό  στο  μεγάλο , απ' τη συγκίνηση  που άναψε  μέσα  μου ένα  συγκεκριμένο  κομμάτι αυτού  του  ποιητικού   κόσμου , για να  φτάσω  μετά  στη  συνολική  αισθητική  αποτίμησή  του . Γράφει  η  ποιήτρια  στο  ποίημα  «Τώρα»  : «Τώρα / εδώ στο  ενδιάμεσο  / όπου το  σώμα  ακόμα/ ανυποψίαστο / όπου  ακόμα  αθώο   / κι  απονήρευτο  /επιθυμεί /  εδώ , στο ενδιάμεσο  /που  η συνείδηση  γνωρίζει / τι  είναι  αυτό  που έρχεται /πόσο  μοιραίο είναι / και τρομαχτικό / στο ενδιάμεσο  αυτό  εδώ /  λέω στο  σώμα  μου : / Ετοιμάσου./Ο πόνος  και η ανημπόρια  σου / βρίσκονται  καθ' οδόν / Προσευχήσου / να είναι εύκολο  / το Τέλος». Ασφαλώς   δε  μεταγράφει  ποιητικά  κάτι  ανείπωτο   κι  η έκφρασή  της   δεν ακουμπά  τα  όρια  του  τολμηρού  , είναι  όμως  ανατριχιαστικά  αληθινή ,κι  εκείνες  τις σπάνιες  φορές  που  κατορθώνεται  να  συρρικνωθεί  σε τέχνη  η  αλήθεια  -μ' όσες  υφολογικές  ατέλειες -  γίνεται  αυθωρεί   η  πολιτογράφησή  της  στην  κατηγορία  της     αυθεντικής  δημιουργίας . 

Οι εθνικές μειονότητες στην Ευρώπη

Οι εθνικές μειονότητες στον κόσμο υποθέτω ότι πρέπει να είναι πάρα πολλές.  Οι χώρες με ομοιογενή εθνικό πληθυσμό πρέπει να είναι ελάχιστες, επειδή οι λαοί μετακινούνται σε όλη τη διάρκεια της Ιστορίας και επειδή και τα εθνικά σύνορα επίσης μετακινούνται κάθε τόσο χωρίζοντας στα δύο ή στα τρία ή και σε περισσότερα κομμάτια λαούς με κοινή εθνική συνείδηση, θρησκεία και γλώσσα.

Μια προσπάθεια να  έχουμε ένα πανόραμα των εθνικών μειονοτήτων παγκοσμίως υπερβαίνει τις δυνατότητες του παρόντος άρθρου. Θα περιοριστούμε λοιπόν στις εθνικές μειονότητες της Ευρώπης που δεν είναι καθόλου λίγες, αν και για τις περισσότερες δεν μαθαίνουμε συνήθως τίποτα  και βρισκόμαστε σε βαθύ σκοτάδι.