Όχι άλλη αγάπη στο φέις μπουκ

Κάνοντας μια βόλτα στο φέις μπουκ και διαβάζοντας τις διάφορες αναρτήσεις ένας ανίδεος θα σχημάτιζε τη γνώμη ότι όλοι εμείς εδώ πέρα εμφορούμαστε από βαθιά συναισθήματα αγάπης προς τον πλησίον και ότι μάλλον αυτή την αγάπη δεν την βρήκαμε στη ζωή μας και είμαστε κάπως παραπονεμένοι γι’ αυτό.

Επειδή όμως εμείς εδώ πέρα ανίδεοι δεν είμαστε, καταλαβαίνουμε ότι πίσω από αυτές τις επίμονες εκκλήσεις για αγάπη βρίσκονται καθημερινοί άνθρωποι με καθημερινές αρετές και ελαττώματα και ότι όλα αυτά τα περί αγάπης είναι κατά κάποιον τρόπο λόγια του αέρα.

Ο Θάνατος και ο Κόσμος

Τι είναι ο θάνατος;

Είναι κάτι που κανείς ζωντανός δεν το γνωρίζει. Το έχει δει, το έχει διαβάσει, έχει ακούσει πολλές φορές να μιλούν γι’ αυτό, αλλά δεν έχει την εμπειρία του, άρα δεν το γνωρίζει. Γνωρίζει ωστόσο με βεβαιότητα ότι κάποτε θα το γνωρίσει.

Για το θάνατο έχει πάντως μια πολύ κακή άποψη. Έχει οπωσδήποτε επηρεαστεί από όσα έχει ακούσει από τους άλλους ζωντανούς, αλλά κι αν δεν είχε ακούσει τίποτα, πάλι κακή γνώμη θα σχημάτιζε.

Ο Ορφέας στον Άδη (διήγημα)

Είμαι ο Ορφέας, ο μουσικός.

Όλος ο κόσμος ξέρει την περιπέτειά μου. Πώς κατέβηκα στον Άδη ζωντανός για να φέρω πίσω την αγαπημένη μου Ευρυδίκη και πώς από μια άστοχή μου κίνηση την  έχασα για δεύτερη φορά. Έγινε θρύλος η ιστορία  αυτή, πέρασε στη μνήμη των ανθρώπων και η μια γενιά την αφηγείται στην επόμενη σαν παραμύθι. Αλλά  δεν είναι παραμύθι, είναι μια ιστορία πέρα για πέρα αληθινή.

Πρέπει όμως να διευκρινίσω μια λεπτομέρεια: η κίνηση που έκανα, δεν ήταν άστοχη, δεν έγινε  από ανοησία μου. Ούτε παρασύρθηκα από την  ορμή του έρωτά μου. Όταν γύρισα να κοιτάξω την Ευρυδίκη…αλλά καλύτερα να ξεκινήσω από την αρχή.

"Αυτός ο Άρρητος..."

Αυτός

πώς πλησιάζεται;

Κάποτε τον είδα δίπλα στη μητέρα μου,

πιο πριν δίπλα στον πατέρα μου.

Δυο τρεις φορές

τον ένιωσα να ορθώνεται

πίσω απ’ την πλάτη μου,

ήταν κάτι ακατανόητο,

η ψυχή μου πάλεψε άγρια,

δεν ήθελε να τον δει,

Αυτός έκανε πίσω.

Όμως κάθε μέρα

βρίσκεται παντού

πάνω σε ξένα σώματα,

σε σφαγμένα αρνιά,

σε νεκρά, παγωμένα ψάρια,

σε λουλούδια στα βάζα

-ω, αυτά και η επιθανάτια αγωνία τους-

είναι πάντα ο ίδιος,

είναι Αυτός,

το βρίσκω σχεδόν φυσικό

που πλανιέται στην ατμόσφαιρα

κι ανακατεύεται με μας τους ζωντανούς.

Όμως Αυτός δεν εξηγείται,

δεν κατανοείται,

είναι ο Άρρητος,

είναι ο Ανείπωτος,

η φοβερή σκιά

που μας ακολουθεί,

ο αδελφός τής κάθε μας ανάσας.