Κακαρίσματα στη γαλλική Βουλή

 Πολλές γυναίκες που ζουν στο δυτικό κόσμο έχουν την ευχάριστη ψευδαίσθηση ότι έχουν εξισωθεί με τους άνδρες και αρκετές από αυτές το δηλώνουν με μια συμπεριφορά που μοιάζει πολύ με την αντίστοιχη ανδρική. Όχι όμως με την ανδρική συμπεριφορά που θα συναντήσουμε σε κύκλους πολιτισμένων και μορφωμένων ανδρών αλλά σε κύκλους αλητών. Αν όμως οι αλήτες μάς προκαλούν απέχθεια με τον τρόπο που φέρονται, διπλή απέχθεια πρέπει να μας προκαλούν οι γυναίκες που τους μιμούνται. Επειδή αντιγράφουν ένα ανδρικό πρότυπο που είναι για πέταμα.

Βάγκνερ και στοματικό σεξ

 

Στο φεστιβάλ Βάγκνερ που γίνεται κάθε χρόνο στο Μπαϊρόιτ ο βερολινέζος σκηνοθέτης Φρανκ Κάστορφ, διευθυντής της Volksbühne  (Λαϊκής Σκηνής) παρουσίασε φέτος τη δική του σκηνοθετική άποψη πάνω στην τετραλογία του Δαχτυλιδιού των Νιμπελούνγκεν.

Στις εφημερίδες διάβασα τα εξής ενδιαφέροντα για την παράσταση:

Η Μεγάλη Ησυχία (διήγημα)

Η πόλη ήταν χωρισμένη σε τέσσερις συνοικίες κατά τα σημεία το ορίζοντα.

Νότια ήταν οι παράγκες με τη φτωχολογιά. Οι εικόνες είναι γνωστές: Λάσπη, κότες, σκυλιά και παιδιά όλα μαζί στα σοκάκια, γέροι σαπισμένοι στις πόρτες, μεθυσμένοι και χοντρές γυναίκες. Ήταν η πιο μεγάλη συνοικία της πόλης, μια και οι φτωχοί γεννοβολούσαν συνέχεια. Τα πρωινά, όσοι ήθελαν να δουλέψουν, έψαχναν για το μεροκάματο στις άλλες συνοικίες.  Τα βράδια μεθοκοπούσαν και ρήμαζαν στο ξύλο τις γυναίκες τους.  Γραφική και γνήσια λαϊκή συνοικία, καθώς λέγανε οι γείτονές τους, αν και κανείς απ’ αυτούς δεν πήγε να εγκατασταθεί εκεί.

"Ο αγαπημένος μου διαβαίνει μέσα σε σκοτεινές σπηλιές..."

Ο αγαπημένος μου διαβαίνει

μέσα σε σκοτεινές σπηλιές,

ψυχές στους τοίχους κολλημένες

σαν νυχτερίδες τρεμουλιάζουν,

τα σκαλοπάτια κατεβαίνει,

πάει ολοένα πιο βαθιά.

Αγαπημένε μου, 

προχώρα,

μη φοβάσαι,

θα βρεις εκεί πολλούς

που κάποτε

σαν το δικό σου τώρα σώμα

είχαν ωραία σώματα.

Θα γίνεις σαν κι αυτούς κι εσύ,

πράσινος,

σκοτεινός,

σιγά-σιγά θα γίνεις μια σκιά,

θα ενωθείς με κείνους

που αγάπησα

και καταβρόχθισα.

Πάει,

κατεβαίνει ο αγαπημένος μου

όλο και πιο βαθιά...

Από την ανέκδοτη συλλογή μου "Νυχτώνει αργά".