Το χαρέμι

 

 

Μαλλιοτραβιούνται οι μαριονέτες σου, 

εγώ είμαι η πιο ωραία, αλλά εγώ η πιο νέα, 

όμως εγώ η πιο διάσημη, κι εγώ η πιο πλούσια, 

πέφτουν κάτω δίνουν γροθιές, 

κλοτσιές η μια στην άλλη,

 αφήνουν ουρλιαχτά, αφήνουν βογκητά

 

κι εσύ στον θρόνο σου χαμογελάς πολύ ευχαριστημένος,

μα κοίτα πώς με θέλουν, κοίτα, σκοτώνονται για μένα,

λες στους ευνούχους σου.

 

Αλλά είναι μία στη γωνιά που κάθεται ήσυχη 

κι αυτό δεν σου αρέσει. Για έλα δω, της λες 

κι εκείνη πλησιάζει. Δεν μ’ αγαπάς εσύ; ρωτάς

 κι αυτή χαμογελά. Πώς, βέβαια, σε αγαπώ, 

αλλά είμαι ξέρεις λίγο άντρας, δεν το προσέξατε αυτό,

 όταν με αιχμαλωτίσατε.

 

Τι άντρας και αηδίες, απαντάς εσύ, 

λες να μη σ’ έχω δοκιμάσει στο κρεβάτι;

 Γυναίκα είσαι εκατό τοις εκατό.

 

Γυναίκα στο κρεβάτι, άντρας στο μυαλό, 

σου λέει αυτή. Με αυτές τις κακομοίρες 

μη με ανακατεύεις.

 

Και φτύνει κάτω, ενώ οι ευνούχοι 

 κοιτάζουν αποσβολωμένοι.