Μόνο που υπάρχεις...

 

Να το πω κι εγώ,

όπως το λέγαν

οι παλιοί μας ποιητές,

πως

μόνο που υπάρχεις,

μ’ αρέσει να ζω,

μόνο που υπάρχεις,

μόνο που μπήκες στη ζωή μου

και σε γνώρισα,

δοκίμασα την ευτυχία,

έφυγαν βιαστικά τα σύννεφα,

καθάρισε ο ουρανός,

έλαμψε ο τόπος

από έναν ήλιο ζωηρό

και χαμογέλασα

μέσα στα δάκρυά μου.

 

Μόνο που υπάρχεις.

 

ΥΓ

Πόσο ακόμα πιο ηλίθιοι

μπορούν να γίνουν οι  ποιητές,

πόσο χαμένοι μες στις φαντασίες τους,

πόσο ονειροπαρμένοι

κι αλαφροΐσκιωτοι,

πόσο αξιοθρήνητοι…

 

Και τρέφουν τον ναρκισσισμό σας

οι επαίτες.