Άνθρωπος και τίγρη

 

 

 

Διάβασα από περιέργεια και με απέραντη υπομονή τα πολλά σχόλια κάποιας ανάρτησης που εκφραζόταν εχθρικά προς την τίγρη που σκότωσε τον νεαρό που μπήκε στον περιφραγμένο χώρο της στον Ζωολογικό Κήπο του Λονδίνου.

 

Χάρηκα, καθώς τα περισσότερα σχόλια ήταν λογικά. Δηλαδή οι αναγνώστες υποστήριζαν ότι το άγριο ζώο αντέδρασε υπακούοντας στα ένστικτά του, ήταν θηρευτής και δεν ήταν γατούλα, ήταν αιχμαλωτισμένο και όχι ελεύθερο στη φύση και ο Άνθρωπος το χρησιμοποιούσε ως θέαμα με στόχο να βγάλει χρήματα. Επομένως δεν υπήρχε κανένας λόγος να θανατωθεί, επειδή κάποιος πέρασε τα κάγκελα και μπήκε στον χώρο του.

 

Με θλίψη διάβασα και τα (λιγότερα ευτυχώς) σχόλια εκείνων που έβριζαν το ζώο (γ@μίδι το χαρακτήρισε κάποιος) και υποστήριζαν επίμονα ότι ο νεαρός ήταν ΑΜΕΑ, άρα ανεύθυνος για ό,τι έκανε.

 

Κατέφυγα στο Γκουγκλ και την ΑΙ. Πουθενά δεν αναφέρεται ότι επρόκειτο για άτομο ΑΜΕΑ. Κάτι βέβαια είχε ο νεαρός, γιατί οι παρόντες εκεί παρατήρησαν ότι, πριν εισχωρήσει στον απαγορευμένο για τους ανθρώπους χώρο του ζώου, χόρευε και έκανε παράξενες κινήσεις.

 

Αν ήταν ΑΜΕΑ, πού ήταν οι συνοδοί του;

Δεν υπήρχαν συνοδοί. Ήταν μόνος του.

 

Και για ποιο λόγο έπρεπε μετά να θανατωθεί το ζώο; Επειδή έδρασε σύμφωνα με τα ένστικτά του; Θα ήταν εντελώς παράλογο. Δεν τον κατασπάραξε, απλώς, σύμφωνα με τη φύση του, τον δάγκωσε θανάσιμα στον λαιμό εξουδετερώνοντας έναν, όπως νόμιζε, εχθρό.

 

Αυτοί που μισούσαν τα ζώα έγραφαν βέβαια τα δικά τους, τα γνωστά, τα ξέρουμε, δεν θα τα επαναλάβω εδώ. Χάρηκα ωστόσο, γιατί κάτω από μια εχθρική προς τα ζώα ανάρτηση, οι περισσότεροι, πολύ περισσότεροι, διαφώνησαν και υπερασπίστηκαν το αιχμαλωτισμένο ζώο που αντέδρασε, όπως το πρόσταζε η φύση του και όχι όπως θα ήθελε κάποιος που δεν είχε σώας τα φρένας.

Δεν πάμε καλά

 

 

Δεν πάμε καλά.

 

Αν συμβεί αυτό, τότε σίγουρα επιστρέφουμε σε παλιότερες εποχές που σήμερα τις περιφρονούμε, περιφρονούμε το είδος μας, περιφρονούμε τον πολιτισμό του, περιφρονούμε την τέχνη του και τη φιλοσοφία του και όλα.

 

Αν συμβεί αυτό, θα φτύσουμε τον σημερινό άνθρωπο και τον πολιτισμό του και την τεχνολογία του και τα ταξίδια του στα άστρα και τον ηλεκτρονικό του κόσμο και τις ελευθερίες του και τα ιδανικά του και όλα.

 

Αν συμβεί αυτό, ήρθε το τέλος της εποχής μας. Ας έρθουν οι βάρβαροι να μας αντικαταστήσουν, εμείς θα είμαστε πια άχρηστοι.

 

Αν συμβεί αυτό: να εκτελέσουν κάποιον εγκληματία μπροστά στην τηλεόραση για να δει την εκτέλεση όλος ο κόσμος.

 

Αν συμβεί αυτό, θα αφήσω τη γλώσσα μου να λυθεί και θα μας περιλούσω όλους με τους χαρακτηρισμούς που μας αξίζουν.

Είμαστε ανάξιοι, είμαστε ανίκανοι να ξεπεράσουμε τη θηριώδη φύση μας. Μακάρι να έρθει ένας τεράστιος μετεωρίτης και να σπάσει τη Γη σε χίλια κομμάτια. 

Να ησυχάσει και το Σύμπαν από το τέρας  που δημιούργησε.

Δεν ήξερα

 

Δεν ήξερα,

τότε που σου έστειλα

εκείνη τη γραφή

γεμάτη ασέλγεια και τρέλα.

 

Τώρα μεταμορφώθηκε

 η αγάπη μου,

κάθεται ήσυχη και σε κοιτάζει

και σκέφτεται:

Πώς μπόρεσα να φανταστώ

τόση ακολασία,

πώς μόλυνα αυτόν τον άγγελο

με τόσο μολυσμένη επιθυμία,

πώς τόλμησα;

Όταν τα ψάρια βγήκαν στη στεριά

 

Είχα πάντα μια απορία: Όταν τα ψάρια έγιναν αμφίβια και μετά έγιναν κάτοικοι της ξηράς, τι βρήκαν μπροστά τους;  Βρήκαν έτοιμα τα φυτά, τη χλόη, τα δέντρα να κάθονται εκεί και να τους περιμένουν; Ποιος βγήκε πρώτος στη στεριά, τα ψάρια ή τα φυτά;

 

Και τα φυτά πώς βγήκαν στην ξηρά, όταν βγήκαν; Πώς πρασίνισε ο κόσμος, αφού τα φυτά δεν ήταν ψάρια να βγουν από το νερό για να γίνουν δέντρα και λουλούδια; Κανείς δεν έκανε τον κόπο να μας πληροφορήσει σχετικά.

 

Κατέφυγα λοιπόν κι εγώ στην Τεχνητή Νοημοσύνη και τη ρώτησα. Η οποία μού έλυσε την απορία.

 

Ιδού:

 

Η εμφάνιση της ζωής: Οι πρώτες μορφές ζωής εμφανίστηκαν στο νερό πριν από περίπου 3,5 έως 4 δισεκατομμύρια χρόνια. Αυτές οι μορφές ήταν εξαιρετικά απλοί, μονοκύτταροι μικροοργανισμοί.

 

Η εμφάνιση των φυτών: Τα πρώτα πολυκύτταρα φυτά (αρχικά ως πράσινα άλγη στο νερό) εξελίχθηκαν πολύ αργότερα, πριν από περίπου 700-800 εκατομμύρια χρόνια.

 

Η κατάκτηση της ξηράς: Τα φυτά κατάφεραν να βγουν από το νερό και να αποικίσουν την ξηρά (με τη μορφή απλών βρύων) πριν από περίπου 470 εκατομμύρια χρόνια.

 

Επομένως,

για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της ζωής στη Γη, ο πλανήτης δεν διέθετε ούτε ζώα ούτε φυτά και η ζωή περιοριζόταν αποκλειστικά σε μικροσκοπικούς οργανισμούς μέσα στο νερό.

 

Άλλη απορία:

Και πότε τα πρώτα ψάρια βγήκαν στη στεριά;

 

Τα πρώτα ψάρια άρχισαν να πραγματοποιούν τη μετάβασή τους από το νερό στη στεριά πριν από περίπου 375 με 400 εκατομμύρια χρόνια, κατά την Ύστερη Δεβόνια περίοδο της ιστορίας της Γης. (Δηλαδή μερικές δεκάδες εκατομμύρια χρόνια αργότερα από τα φυτά. Χμ… ενδιαφέρον. Για να δούμε παρακάτω).

 

Το πιο εμβληματικό και καλά μελετημένο απολίθωμα του μεταβατικού σταδίου ψαριού είναι το Tiktaalik roseae (γνωστό άτυπα και ως "fishapod"), το οποίο έζησε πριν από περίπου 375 εκατομμύρια χρόνια. Αυτό το ον αποτελεί τον ιδανικό ενδιάμεσο κρίκο, καθώς διέθετε:

Βράγχια και λέπια όπως τα ψάρια.

Κινητό λαιμό και πνεύμονες για να αναπνέει αέρα.

Ισχυρά, οστέινα πτερύγια με υποτυπώδεις αρθρώσεις καρπού, που του επέτρεπαν να στηρίζει το βάρος του, να κινείται στα ρηχά νερά και να κάνει σύντομες εξορμήσεις στην ξηρά.

 

Αυτά τα «ψάρια με τα σαρκώδη πτερύγια» εξελίχθηκαν σταδιακά στα πρώτα τετράποδα (αμφίβια, ερπετά, θηλαστικά και πτηνά), ανοίγοντας τον δρόμο για τη ζωή των σπονδυλωτών στη στεριά.

 

Μάλιστα.

Και τι αντίκρυσαν αυτά τα πρώτα ψάρια που αποφάσισαν να γίνουν χερσαία όντα και να μετοικήσουν στην ξηρά; Τι έβλεπαν τα ματάκια τους;

 

Το περιβάλλον της Γης:

Κατά την Ύστερη Δεβόνια περίοδο, το περιβάλλον της Γης βρισκόταν εν μέσω μιας από τις πιο ριζικές και δραματικές μεταβολές στην ιστορία του πλανήτη. Αυτή η εποχή ονομάστηκε «Η Επανάσταση της Ξηράς».

 

Το περιβάλλον που συνάντησαν τα πρώτα ψάρια καθώς πλησίαζαν τη στεριά είχε διαμορφωθεί από τα εξής στοιχεία:

 

1.

Την «Έκρηξη» της Χλωρίδας και τα Πρώτα Δάση.

Πριν από αυτή την περίοδο, η στεριά ήταν μια έρημος από βράχια, με ελάχιστα μικρά φυτά, βρύα και μύκητες. Κατά τη Δεβόνια περίοδο όμως, εμφανίστηκαν τα πρώτα αγγειόφυτα με βαθιές ρίζες και αληθινά φύλλα.

Πυκνά δάση και τεράστιοι βάλτοι αναπτύχθηκαν για πρώτη φορά στις ακτές και τις όχθες ποταμών. Αυτά τα δάση δημιούργησαν τα πρώτα στρώματα γόνιμου εδάφους, συγκρατώντας την υγρασία και αλλάζοντας τη ροή των ποταμών. (Εν τω μεταξύ τα ψάρια, ψάρια. Μέσα στο νερό δηλαδή)

 

2.

Κλίμα και Ατμόσφαιρα.

Το κλίμα ήταν γενικά θερμό, τροπικό και σταθερό, χωρίς μόνιμους πάγους στους πόλους για το μεγαλύτερο μέρος της περιόδου.

Πτώση του CO₂:

Η μαζική επέκταση των δέντρων απορρόφησε τεράστιες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα από την ατμόσφαιρα. Αυτό οδήγησε σε σταδιακή ψύξη του πλανήτη προς το τέλος της περιόδου.

Άνοδος του Οξυγόνου:

Η φωτοσύνθεση των νέων δασών αύξησε κατακόρυφα τα επίπεδα οξυγόνου στην ατμόσφαιρα, κάνοντας την αναπνοή στην ξηρά πολύ πιο εύκολη για τα πλάσματα που διέθεταν υποτυπώδεις πνεύμονες.

 

3.

Ποιοι ζούσαν ήδη στη Στεριά;

Τα ψάρια ΔΕΝ ήταν οι πρώτοι κάτοικοι της στεριάς. Όταν βγήκαν, βρήκαν ένα ήδη οργανωμένο οικοσύστημα από ασπόνδυλα. Στα πρώτα εκείνα δάση περπατούσαν πρωτόγονα έντομα, σαρανταποδαρούσες, σκορπιοί, αράχνες και ακάρεα.

(Ωραίο, ειδυλλιακό περιβάλλον, δε λέω). Αυτά τα μικρά πλάσματα αποτέλεσαν μια πλούσια και εύκολα προσβάσιμη πηγή τροφής, αποτελώντας ένα τεράστιο εξελικτικό κίνητρο για τα ψάρια.

 

Και τέλος πάντων, γιατί βγήκαν τα ψάρια στη στεριά;

 

Η μετάβαση δεν έγινε, επειδή τα ψάρια αποφάσισαν να ζήσουν στη στεριά, αλλά λόγω των συνθηκών στα ρηχά νερά:

 

Έλλειψη οξυγόνου στο νερό (ανοξία):

Η οργανική ύλη (φύλλα, κλαδιά) από τα νέα δάση έπεφτε στα ποτάμια και τις λίμνες, προκαλώντας αποσύνθεση που κατανάλωνε το οξυγόνο του νερού. Τα ψάρια που μπορούσαν να βγάλουν το κεφάλι τους έξω και να αναπνεύσουν αέρα είχαν πλεονέκτημα επιβίωσης.

 

Ασφάλεια από θηρευτές:

Οι ωκεανοί της Δεβόνιας περιόδου (γνωστής και ως «Εποχή των Ψαριών») κυβερνώνταν από γιγάντια θωρακισμένα ψάρια-θηρευτές. Τα ρηχά νερά των βάλτων και η λάσπη της ακτής πρόσφεραν ένα ασφαλές καταφύγιο για μικρότερα είδη.

 

Συμπέρασμα:

Πρώτα βγήκαν τα φυτά από το νερό με τη μορφή βρύων και μέσα στα εκατομμύρια χρόνια που ακολούθησαν μεταμορφώθηκαν σε δέντρα και σε δάση ολόκληρα, ετοίμασαν την ιδανική ατμόσφαιρα εκλύοντας οξυγόνο και τότε τα ψάρια άρχισαν να μεταμορφώνονται σε αμφίβια και τελικά σε χερσαία όντα που μια χαρά περνούσαν μέσα σε ένα πράσινο πλανήτη.

 

Άρα εμείς σήμερα οι άνθρωποι οφείλουμε την ύπαρξή μας σε εκείνα τα ελεεινά βρύα που βγήκαν από το νερό και κόλλησαν στα βράχια.

 

Θα τα έστελνα ευχαρίστως στο διάολο, αλλά είναι πια πολύ αργά.

 

Το κακό παιδί

 

 

Γύρισε σπίτι και βρήκε τη μάνα του να μιλά στο τηλέφωνο με κάποιον της αστυνομίας. Θα ήταν δώδεκα τη νύχτα.

 

-Α, ήρθε, μόλις τώρα ήρθε! την άκουσε να λέει.

 

Του πρότεινε το τηλέφωνο:

 

-Είναι ένας αστυνομικός και θέλει να σου μιλήσει.

 

Πήρε το ακουστικό και άκουσε μια βλοσυρή φωνή να του λέει πως με τέτοια καμώματα, να γυρίζει τις νύχτες και να μην ξέρουν οι γονείς του πού βρίσκεται και να προκαλεί τόση αγωνία στη μητέρα του και ότι πρέπει να τη σέβεται και ότι τούτο και ότι εκείνο και ότι το άλλο…και… και… και…

 

Τον άκουγε εξουθενωμένος.

 

-Δεν ξέρετε όμως τον λόγο που έλειψα, τόλμησε να πει.

 

Ακολούθησε ένας νέος χείμαρρος αυστηρών επιπλήξεων.

Παραιτήθηκε.

 

-Μάλιστα, είπε στο τέλος και κατέβασε το ακουστικό.

 

Η μητέρα του τον κοίταζε γεμάτη ικανοποίηση. Αυτή τη φορά τον είχε συντρίψει.

 

Εποχή χούντας.

Άντε να εξηγήσεις στον ένστολο την προσωπική σου τραγωδία.

(Μικρές ιστορίες)

Μ' αγαπάς κι εσύ

 

Μ’ αγαπάς κι εσύ.

 

Αλλά δεν ξέρω

πώς είναι η δική σου αγάπη,

τι λογής αγάπη είναι.

Μοιάζει άραγε καθόλου

με τη δική μου;

 

Συμπίπτουν κάπου όμως

οι αγάπες μας νομίζω:

σε μια ζεστή αγκαλιά,

σε μια ζεστή σκέψη,

σε ένα τρυφερό χαμόγελο.

 

Καππαδοκία, Τουρκία (Ταξιδεύοντας στο εξωτερικό)

 

 

 

 

Να πάτε στην Καππαδοκία. Να μπείτε σε έναν κόσμο ονείρου. Δεν θα σας περιγράψω τίποτα, όλα μπορείτε να τα μάθετε από το διαδίκτυο. Μόνο ένα: μυρίζει πολύ Βυζάντιο εκεί, πολύ Ελληνισμός.

 

Κάποτε μού είχε έρθει η διάθεση να μάθω τουρκικά.  Δεν θα είναι δύσκολα, σκέφτηκα, εδώ οι μισές μας λέξεις είναι τούρκικες.

 

Βρήκα έναν νεαρό φοιτητή προερχόμενο από τους Ρωμιούς της Πόλης, πήρα βιβλία, λεξικά, τετράδια και ξεκινήσαμε.

 

Μελετηρή εγώ μέχρις αηδίας, αλλά το πράγμα δεν προχωρούσε. Διότι η τουρκική γλώσσα δεν είναι ινδοευρωπαϊκή, έχει άλλη λογική στη σύνταξη και τη γραμματική της και διότι ο νεαρός μου δάσκαλος δεν ήταν ο κατάλληλος, δεν μου έκανε τη απαραίτητη εισαγωγή για να μπω στο νόημα.

 

Τέλος πάντων, μετά από ένα διάστημα, διέκοψα τα μαθήματα απογοητευμένη.

 

Τώρα που θα πήγαινα στην Καππαδοκία, είπα να ξαναθυμηθώ κάποιες βασικές λέξεις όπως: βοήθεια! (το πρώτο και κυριότερο), νερό, φαγητό, δρόμος, ευχαριστώ, πού; και άλλες σχετικές.

 

Ωραία, τις θυμήθηκα και ξεκινήσαμε για την Καππαδοκία.

 

Στην διαδρομή είχαμε στο πούλμαν και μερικούς Ελληναράδες που κορόιδευαν τους Τούρκους και γελούσαν τρανταχτά. Σιγά σιγά όμως τα γέλια τους κόπηκαν και κατάπιαν την γλώσσα τους, όταν διασχίζαμε την ενδοχώρα και περνούσαμε από πόλεις με ευρωπαϊκό αέρα, καθαρές, με πάρκα, με πλατείες, με μεγάλους δρόμους, ταχτοποιημένες και όμορφες.

 

Δεν μπορώ να ξέρω βέβαια τι γίνεται στο βάθος της Ανατολίας. Αλλά ως εκεί που πήγα, βρήκα μια Τουρκία πολύ ταχτοποιημένη και οργανωμένη.

 

Μια και ήξερα δέκα-είκοσι λέξεις τουρκικές, όπου πηγαίναμε και θέλαμε κάτι, το ζητούσα εγώ με μια τούρκικη λέξη. Οι άλλοι νόμισαν πως ήξερα τουρκικά.

 

Καθόμασταν να φάμε, «εσύ που μιλάς τη γλώσσα, πες του ότι θέλουμε…κλπ», μου έλεγαν. Εγώ γελούσα. «Δεν ξέρω τουρκικά. Μερικές λέξεις ξέρω μόνο», τους έλεγα.

 

Ένα απόγευμα καθίσαμε για καφέ σε ένα ακριβό  ξενοδοχείο. Βρήκα στο τραπέζι μας μια τούρκικη εφημερίδα και την ξεφύλλισα, ενώ οι άλλοι συζητούσαν περί ανέμων και υδάτων. Βασικά μόνο τα ονόματα των πολιτικών ή άλλων διεθνώς διασήμων μπορούσα να καταλάβω και κάτι καταλάβαινα και από τις φωτογραφίες.

 

-Λοιπόν, τι λέει η εφημερίδα; με ρώτησε κάπως ειρωνικά μια φίλη.

-Όλο και κάτι κατάλαβα από τους τίτλους και τις φωτογραφίες, είπα.

 

Να πάτε στην Καππαδοκία.

Να μπείτε σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει πουθενά αλλού.